Πριν σας διαβάσω ορισμένα ποιήματα, να σας ευχαριστήσω που με τιμάτε με την παρουσία σας σε αυτή την πρώτη παρουσίαση του ΑΛΛΙΩΣ, όπου οι ανησυχίες μου κατατέθηκαν και συγκεντρώθηκαν μέσα σε ένα μικρό καλαίσθητο βιβλίο και φιλοδοξούν να φτάσουν να χαϊδέψουν τις χορδές της καρδιάς σας.
Πολλά απ’αυτά τα ποιήματα έχουν διαφορετική αφετηρία, άλλα ως απλές ημερολογιακές σημειώσεις, ταξιδιωτικές εντυπώσεις,  υπαρξιακές σκέψεις, και άλλα απλά ως στίχοι τραγουδιών…

Είναι μία συνήθεια που την εξασκώ από νέο παιδί, πάντα μ’ ένα λεξικό δίπλα μου για την αγάπη της γλώσσας, μια συνήθεια παράλληλη με τις διάφορες άλλες κακές συνήθειες της εφηβικής ηλικίας όπως λέει και το τραγούδι του Μίλτου Πασχαλίδη.

Θέλω να πω η σχέση μου με τον λόγο δεν είναι μία σχέση που ξεκίνησε τώρα ξαφνικά, σχέση περιστασιακή. Απλά, όπως μεγαλώνοντας ωριμάζουν οι τρόποι και τα έργα μας, έτσι ωρίμασαν και οι λέξεις, οι σκέψεις, και τα εκφραστικά μέσα, αλλά αυτό θ’ αφήσω να το κρίνουν άλλοι, περισσότερο αρμόδιοι από μένα.

Το «ΑΛΛΙΩΣ», που αποτελείται από είκοσι, συν εννιά μικρά, αυτοτελή ποιήματα, χωρίζεται σε δύο ενότητες: «Ψυχή Αλλιώς» και «Ανεξίτηλη μνήμη».

Θεώρησα καλό να αρχίσω, ως ποίημα έναρξης της συλλογής, με το ποίημα «Ποίηση», σαν ένα φόρο τιμής στους ποιητές και γενικά τους συγγραφείς που με καθόρισαν και με τα χρόνια μου έβαλαν στο μυαλό σκέψεις και ανησυχίες, να θέλουν να εκφραστούν λυρικά, ποιητικά.

Ποιητές όπως οι Καβάφης, Καρυωτάκης, Σεφέρης, Ρίτσος, Νικηφόρος Βρεττάκος και άλλοι, ως τους Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Κική Δημουλά, Τίτος Πατρίκιος, κι ακόμα, Αντώνης Φωστιέρης, Αργύρης Χιόνης, κ.ά., πλούσια ποιητική παρακαταθήκη, για ν’ αναφέρω μόνο κάποιους από Έλληνες.
Δεν είναι βέβαια τυχαία και τα δύο Νόμπελ, στον Γιώργο Σεφέρη το 63 και στον Οδυσσέα Ελύτη το 79, έτσι όπως και η ποίηση ξεκίνησε από τον Όμηρο. 

Για το επόμενο ποίημα θα χρησιμοποιήσω ένα μικρό απόσπασμα από τον λόγο του Οδυσσέα Ελύτη, στην τελετή της απονομής του Νόμπελ λογοτεχνίας

  «…στο βάθος η ποίηση είναι η τέχνη να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει. Από τα μυριάδες μυστικά σήματα, που μ’ αυτά είναι διάσπαρτος ο κόσμος να μπορείς να συνθέσεις λέξεις και από τις λέξεις φράσεις που η αποκρυπτο-γράφησή τους να σε φέρνει πιο κοντά στην βαθύτερη αλήθεια.»

 

ΨΥΧΗ

Κάτι ανασαίνει, αιωρείται στον αέρα
Ανάμεσα από σκόνη, σωματίδια και ρύπους
Κάτι βαθύ γι’ αυτούς που υψώνουνε κεραία
Στο άφαντο και πιάνουνε μηνύματα και χτύπους

Κάποιου άλλου κόσμου φωτεινού, ευρύ σαν σάλα
Ασύνορου και άπειρου, διαθλασμένου τόπου
Απ’ της ψυχής τα υψηλά και τα μεγάλα
Του πνεύματος τ’ανέσπερα τοπία του ανθρώπου  

 

ΑΛΛΙΩΣ

Να μηδένιζα τούτη την αντίστροφη μέτρηση

Το μηδέν της ύπαρξης

Το ανύπαρκτο είναι να μηδένιζα

Ζωή αλλιώς, ο χρόνος να μετρήσει

Να ακύρωνα τις ματαιωμένες αφετηρίες

Τόσες αφίξεις νέων απόντων

Τις σιωπηρές συναλλαγές να ακύρωνα

Ταξίδι αλλιώς, η επιτυχία να οριστεί

Να γκρέμιζα τους πύργους αλαζονείας

Τόσα βάθρα αθλίων ρητόρων

Την ευφράδεια των αποσιωπήσεων να φώναζα

Νόημα αλλιώς, οι λέξεις να ηχήσουν

Να θρυμμάτιζα τούτη τη ραγισμένη πορσελάνη

Την απομίμηση του ατόφιου

Τόσους νάρκισσους καθρέφτες

Σωτήρων εκπροσώπων να θρυμμάτιζα

Αλήθεια αλλιώς, η μέρα να χαράζει

Το μέγα τίποτα, χυδαίο και φτηνό

Κι άλλα μεγάλα σε Καιάδα ολισθηρό

Σύννεφο, σκόνη να υψωθεί

Να ανα-προσδιοριστεί

Ψυχή αλλιώς, ο κόσμος εαυτός

 

Πριν από μία εβδομάδα, ήταν η επέτειος θανάτου του Μάνου Χατζιδάκι. Την ημέρα που πέθανε στις 15 Ιουνίου 1994, εμφανιζόμουν στο Ηρώδειο, με την  Εθνική Λυρική Σκηνή, όπου παίζαμε την όπερα «Φαουστ» των Γκουνό – Γκαίτε. Η είδηση του θανάτου του, αναφέρθηκε από τα μεγάφωνα και τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή.

Εκείνο το λεπτό σιγής, πλάστηκε σαν πλαστελίνη μέσα μου ώσπου αυτή η στιγμή να πάρει τη μορφή ποιήματος, υπό τον τίτλο, «Οινοχόος». Όμως θα σας αποχαιρετίσω με δύο άλλα και διαφορετικά ποιήματα. Με ένα ελαφρύ σαν φτερό και με ένα «Δίχως».

ΔΙΧΩΣ

Ζωγραφίζω μάσκες

Μάσκες δίχως έκφραση

Ψυχή ζωγραφίζω

Ψυχή και έκφραση δίχως μάσκες ζωγραφίζω.

 

Ζωγραφίζω στόχους

Στόχους δίχως βέλη

Τόξα τεντωμένα ζωγραφίζω

Τόξα και βέλη δίχως στόχους ζωγραφίζω.

 

Ζωγραφίζω προορισμούς

Προορισμούς δίχως πυξίδα

Να σηκώνω άγκυρες ζωγραφίζω

Άγκυρες και πυξίδα δίχως προορισμούς ζωγραφίζω.

 

Ζωγραφίζω καθρέφτες

Καθρέφτες δίχως μάτια

Μουσική ζωγραφίζω

Μουσική και μάτια δίχως καθρέφτες ζωγραφίζω.

 

Ζωγραφίζω βυθούς

Βυθούς δίχως βάθος

Ανακτώ ύψος ζωγραφίζω

Ύψος και βάθος δίχως βυθούς ζωγραφίζω.

 

Ζωγραφίζω κουμπιά

Κουμπιά δίχως δάχτυλα

Εμπειρία ζωγραφίζω

Εμπειρία και δάχτυλα δίχως κουμπιά ζωγραφίζω.

 

Ζωγραφίζω άρωμα

Άρωμα δίχως αφή

Πάθος ζωγραφίζω

Πάθος και αφή δίχως άρωμα ζωγραφίζω.

 

Ζωγραφίζω ταβάνι

Ταβάνι δίχως ιδέες

Να με τινάζει πνεύμα ζωγραφίζω

Πνεύμα και ιδέες δίχως ταβάνι ζωγραφίζω.

 

Ζωγραφίζω το τέλος

Τέλος δίχως τώρα

Να φωνάζω παρόν ζωγραφίζω

Παρών και τώρα δίχως τέλος ζωγραφίζω.

…..

 

ΝΙΟΤΗ

Είπα να δώσω το όνομά σου

Σ’ αυτό το βρέφος-ποίημα

Που τυχαία καθώς γεννιόταν

Με ρώτησε:

Τι ώρα είναι σήμερα;

Κι εγώ του έδειξα εσένα

Μπα! Πήγε κιόλας άνοιξη; είπε

…..

Σας ευχαριστώ

Δημήτρης Κάσσαρης