Η έρευνα, η αναζήτηση, έχουν τις ρίζες τους βαθειά στο δέντρο τής περιέργειας. Οι καρποί, τα αποτελέσματα, βγαίνουν κάποτε ολάνθιστα στα φουντωμένα κλαριά της γνώσης. Ο Αινστάιν έλεγε: «Δεν έχω ιδιαίτερα ταλέντα. Απλώς είμαι εξαιρετικά περίεργος».

Υπήρξε άραγε άνθρωπος που σήκωσε τα μάτια του στ’αστέρια και δεν αναρωτήθηκε για την ύπαρξη ζωής οποιασδήποτε μορφής σε κάποιον άλλον πλανήτη; Υπήρξε άνθρωπος που δεν συγκλονίστηκε όταν πρωτοέμαθε ότι η ακτινοβολία των ουρανίων σωμάτων φτάνει ως εμάς σαν ένα φως από το παρελθόν;

Όπως περιγράφει και ο καθηγητής Γιώργος Γραμματικάκης στο βιβλίο του «Η Κόμη της Βερενίκης» : «Η ακτινοβολία αυτή είναι το φως που αποδεσμεύθηκε από την ύλη δισσεκατομμύρια χρόνια πριν και φτάνει σήμερα σε μας – ένα είδος απολιθώματος από το παρελθόν – από μακρινές περιοχές του Σύμπαντος. ΄Όπως η ζέστη σ’ένα σβησμένο τζάκι πιστοποιεί την ύπαρξη μιας λαμπρότατης φωτιάς στο παρελθόν».

Πιστεύω ότι ερευνητές γινόμαστε από τους μήνες της κυοφορίας μας, όταν ξαφνικά σαλεύοντας μέσα από τη μητρική κύστη, είναι σα να χτυπάμε την πόρτα του κόσμου, θέτοντας το πρώτο-πρώτο μας ερώτημα: «Ε, εσείς, τι είναι εκεί έξω»; Αυτό το ερώτημα δεν παύει να μας διακατέχει ώσπου εκεί που ανακαλύπτουμε πράγματα και θαύματα, απανωτές χιονοστιβάδες από νέα ερωτηματικά, αμφισβητήσεις και αναιρέσεις, έρχονται και μας περιλούζουν.

Τότε ίσως είναι και η στιγμή που το πρώτο εκείνο ερώτημα «Ε, εσείς, τι είναι εκεί έξω»; Μετατρέπεται σε «Ε, εγώ, ποιος είμαι εδώ μέσα»;.

 

Για να απαντήσω λοιπόν στο πολύ θεμελιώδες ερώτημά σας, μετά από εμπεριστατωμένες έρευνες ετών, η ταπεινότητά μου καταλήγει στο συμπέρασμα του μεγάλου αρχαίου φιλόσοφου Σωκράτη «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Αυτό, για τα μεγάλα ζητήματα, τα βαθειά και πολύπλοκα. Γιατί για τα απλά, μικρά, όσο και σπουδαία, που κλείνουν μέσα τους όλο το θαύμα της ζωής, σας παραπέμπω σε μια άλλη φράση από το ποίημα «Αξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη: «Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας»!

Δημοσιεύτηκε στην ένθετη εφημερίδα  ‘’Ερευνητές’’ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ στις 9-4-2005