Βαρύτονος στην Εθνική Λυρική σκηνή, συγγραφέας βιβλίων για νέους και της ποιητικής συλλογής ΑΛΛΙΩΣ  και καθηγητής μουσικής στη μέση εκπαίδευση.

Η αγάπη μου να ψάξω, να μελετήσω και να καλλιεργήσω το όργανό μου, με οδήγησε σε μακροχρόνια σπουδή και στην πρώτη ακρόαση στη Εθνική Λυρική Σκηνή όπου προσλήφθηκα το 1994. Δεν σταμάτησα να ασκούμαι στο τραγούδι, όπως και στην κολύμβηση, δύο πράγματα που εξασκούσα από μικρός μια και τα δύο θέλουν προσπάθεια.

Τα καλοκαίρια ταξίδευα με τον πατέρα μου, που ήταν καπετάνιος. Με έπαιρνε μαζί του, για να “ψηθώ”, όπως έλεγε. Η εικόνα του, σκυφτός να γράφει στο πέλαγο, με συνοδεύει πάντα. Έγραφε κυρίως ναυτικές ιστορίες, ποιήματα και στίχους, με μια ακατέργαστη αλήθεια και συναίσθημα, ίδιο με τις θάλασσες που ταξίδευε. Εκείνη η απέραντη ανοιχτή θάλασσα, ο πατέρας μου, είναι το πρώτο και καλύτερο σεμινάριο της ζωής μου.

Απολαμβάνω εξίσου και το τραγούδι και το γράψιμο.  Ανοίγοντας και κλείνοντας κύκλους, απέφυγα να αναλωθώ…”στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία”, όπως είπε ο ποιητής, δεν κόλλησα σε αυλές και ξεσκονίσματα, περπατάω ήσυχος, δημιουργικά ανήσυχος, ευτυχής και ευγνώμων. 

To τραγούδι στην όπερα απαιτεί θυσίες. Φωνητικές και ψυχοσωματικές. Καλή φυσική κατάσταση, οικονομία δυνάμεων, αγάπη για αυτό που κάνεις. Ο κόσμος της Λυρικής δεν ανήκει στην ελίτ, όπως πολλοί πιστεύουν. Πίσω  από τα λαμπερά φώτα και επί σκηνής, μιλάμε για ήρωες που εργάζονται σκληρά. 

Η όπερα, ως γνωστόν, έχει άμεση σχέση με την λογοτεχνία,την ποίηση, αλλά και τα παραμύθια. Σήμερα, ρεαλιστικά θέματα είναι αυτά που διατρέχουν τις σελίδες των βιβλίων, που απευθύνονται στα παιδιά και στους εφήβους. Θέματα όπως η βία, το διαζύγιο, τα ναρκωτικά. Θέματα βιώσημα και καθημερινά, όπως το περιβάλλον, η ανακύκλωση των σκουπιδιών, κ.ά. Αρκεί ο τρόπος να είναι αισιόδοξος, καθόλου μηδενιστικός, μη ξεχνώντας σε ποιές ηλικίες απευθυνόμαστε, με φαντασία “επί της πραγματικότητας” και βέβαια με χιούμορ. Η πρωτοτυπία επίσης,είναι το ζητούμενο, μια και όλα έχουν από καιρό και με διάφορους τρόπους, ειπωθεί.  

Όμως, ο τρόπος έχει μεγάλη σημασία, όπως και στις ανθρώπινες σχέσεις. Περισσότερο στα παιδιά, που σε αφήνουν μετεξεταστέο στην επικοινωνία, αν τους απευθύνεσαι “αφ’ υψηλού”, σα νάναι κατώτερα όντα, υποτιμώντας τη νοημοσύνη τους, ή υποκρινόμενος κάτι άλλο από αυτό που είσαι. /
Έχω μια μεγάλη αγάπη και έννοια για τα νέα παιδιά. Είμαι με το μέρος τους, σε ό, τι και αν προσπαθούν. Δεν συμφωνώ όμως, με τη βία και τον παραλογισμό, την γηπαιδοποίηση και τον θρασύδηλο τσαμπουκά, την κατάργηση αξιών και τον εκφυλισμό της ελληνικής γλώσσας, με την υιοθέτιση κομπιουτερίστικης νοοτροπίας και μόνο./ Και επειδή θα ξεχαστούν όλα αυτά , μόλις τους απορροφήσει το σύστημα, ας κρατήσουν αυτή την οργή για το δίκαιο και για το κοινό καλό. Όσο για μας τους ¨ασχημοπαπαγάλους¨ ας μη ξεχνάμε τον γνωστό στίχο του Λευτέρη Παπαδόπουλου…”Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα”.
                                                
ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΑΡΑΚΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΣΚΕΥΗ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ