Δημήτρης Κάσσαρης: «η μουσική παιδεία αφυπνίζει και διαμορφώνει την προσωπικότητα του ανθρώπου, όπως είναι σημαντικό το να είσαι καλός ακροατής.»

Μέσα από το διαδίκτυο η μουσική φέρνει κοντά τους ανθρώπους που μπορούν να επικοινωνούν τις ανησυχίες τους από την μια άκρη του κόσμου στην άλλη, ενώ τα πολιτισμικά στοιχεία ενός λαού διαδίδονται και αφομοιώνονται από έναν άλλο και αυτό έχει να κάνει με την παγκοσμιοποίηση όπου εντάσσεται και η μουσική.

Υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις όπως η ορχήστρα που δημιούργησε ο πιανίστας και μαέστρος Ντανιελ Μπαρνμποϊμ που αποτελείται από Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους, οι συνεργασίες του Μίκη Θεοδωράκη με ξένες ορχήστρες ανά τον κόσμο κ.ά.

Επί της ουσίας όμως η μουσική και γενικά η τέχνη δεν είναι καταλύτης μπροστά στα μεγάλα συμφέροντα των χωρών που έχουν ως γνώμονα το χρήμα και την εξουσία.

Από όλο το φάσμα και τις περιόδους της μουσικής είναι τόσες οι μεγάλες μορφές, που δεν μπορείς να πεις μόνο αυτόν ή μόνο τον άλλον.

Από τον πρώτο τραγουδοποιό ποιητή τον Σείκιλο, που το 200 π.χ. συνέθεσε το πρώτο τραγούδι επάνω στο αρχαϊκό φρυγικό σύστημα, μέχρι τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.

Από τον Σοστακόβιτς μέχρι τον Σκαλκότα και τον Μίκη Θεοδωράκη. Από τον Β.Β.King μέχρι τον Jimmy Hendrix και τον Γιάννη Σπάθα και από τον Χιώτη μέχρι τον Ζαμπέτα και τον Καραντίνη, ο κατάλογος είναι ατελείωτος.

Ξεχωρίζω και θαυμάζω το τραγούδι Bohemian Rhapsody των Queen και πολλά ελληνικά διαμάντια παλιών και νέων δημιουργών. Θαυμάζω και εκτιμώ όμως περισσότερο δασκάλους, μουσικούς και καλλιτέχνες που δεν είναι αλαζόνες και επηρμένοι και είναι σπουδαίοι και ως άνθρωποι.

Όπως το πάρει κανείς αλλά και με όποιο τρόπο να το εξηγήσει πάλι σωστό θα είναι. Τα είδη της μουσικής είναι όσα και οι λαοί μαζί με τις παραδόσεις τους, την κουλτούρα και την ιστορία τους.

Από μια εποχή και μετά η βιομηχανία της μουσικής μέσω της τεχνολογίας και των άπειρων δυνατοτήτων των στούντιο ηχογράφησης, με διαφορετικές προσεγγίσεις και με προσμίξεις ξένων στοιχείων, με “πειράγματα”, ομογενοποίησαν ήχους και διαφορετικότητες, πράγμα που έχει να κάνει με την επάνοδο της κυριαρχίας των σταρ τραγουδιστών, το μάρκετινκ και την προβολή τους.

Στα δικά μας πράγματα από την άλλη, παρά την πρόσκαιρη επιδημία του σουίνγκ και άλλων ξένων προτύπων σε ρυθμό και μελωδία, ισχυροποίησε την αντίσταση των ελλήνων συνθετών και στιχουργών με εξαιρετικά νέα τραγούδια που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά, αλλά και τραγουδοποιών που αναβιώνουν παλιά μας διαμάντια με τον δικό τους προσωπικό τρόπο όπως οι Μιστακίδης, Μάλαμας, Χαρούλης, κ.ά. και βρίσκουν τη φωνή τους οι νέες γενιές.

Ανάγκη έχουμε για παιδεία γενικά, λόγω του μεγάλου ελλείμματός της, και το ζούμε καθημερινά όχι μόνο στο δρόμο, αλλά και σε χώρους τέχνης όπως θέατρα και αίθουσες συναυλιών, όπου καλλιτέχνες έχουν πασχίσει μήνες πριν και την στιγμή που δίνουν την ψυχή τους επί σκηνής, σε στραβώνουν ολόγυρα οθόνες κινητών και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Ωστόσο η μουσική παιδεία είναι γεγονός ότι αφυπνίζει και διαμορφώνει την προσωπικότητα του ανθρώπου, καλλιεργεί την ευαισθησία, την αισθητική όπως είναι επίσης σημαντικό το να είσαι καλός ακροατής.

Μπορεί ο γονιός να δημιουργήσει στο παιδί του το έδαφος για να αναπτυχθεί το ενδιαφέρον και η αγάπη για τη μουσική πηγαίνοντας το από τα πρώτα βήματα σε ανάλογα μουσικά δρώμενα και όχι μόνο μουσικά.

Σε θεατρικές παραστάσεις, σε βιβλιοπωλεία και φυσικά με την εκμάθηση ενός οργάνου. Ύστερα από όλα αυτά, ίσως ανακαλύψει ένα μικρό βλαστάρι που έσκασε στον σπόρο που έσπειρε.

Τα μουσικά σχολεία έδωσαν και δίνουν πνοή και διέξοδο σε νέα παιδιά που διψάνε να αγγίξουν τα πατήματα που άφησαν οι παλιοί της παράδοσης.

Δεν φτάνει όμως αυτό ούτε και η προσπάθεια Δήμων και συλλόγων παραδοσιακών χορών και μουσικής, μπροστά στο διεθνές κύμα των διαφόρων ξένων ρευμάτων χιπ χοπ, κ.ά. που κατακλύζουν τα πάντα μέσα από το μάρκετινγκ.

Οι λίγοι φωτισμένοι δάσκαλοι της παράδοσης Δόμνα Σαμίου, Χρόνης Αϊδονίδης, Τάσος Χαλκιάς, κ.ά. άφησαν πίσω τους ζωντανή παρακαταθήκη και είναι εκεί για όποιον ενδιαφέρεται.

Φυσικά σε μια χώρα με μεγάλη παράδοση στο τραγούδι και στην ποίηση που μελοποιήθηκε και τραγουδήθηκε όσο πουθενά, θα ήταν παράξενο να μην υπάρχουν κατηρτισμένοι μουσικοί με γνώσεις και με έμπνευση.

Περιμένοντας το νέο εικονογραφημένο και μουσικό παραμύθι μου που βρίσκεται υπό έκδοση, και μαζί με νέα τραγούδια μου που ετοιμάζω, βρίσκομαι στη διαδικασία για την παρουσίαση του δίσκου μου “Νεροσταγόνες” επάνω σε τρίστιχα του Γιάννη Ρίτσου που μελοποίησα, μαζί με τους σπουδαίους συνεργάτες μου, τους τραγουδιστές Ρίτα Αντωνοπούλου, Πάνο Μπούσαλη και τον κλασσικό κιθαρίστα Μανώλη Ανδρουλιδάκη, που έκανε την ενορχήστρωση.
Το cd “Νεροσταγόνες” κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία Ιανός, Music Corner και Realroad.