ΕΡΤ Σε πρώτο πρόσωπο

Συγγραφείς και μεταφραστές μιλάνε στον Δημήτρη Μεϊδάνη για το πρόσφατο βιβλίο τους.
Σήμερα, ο Δημήτρη Κάσσαρης μας μιλάει για το βιβλίο του το οποίο απευθύνεται στους μικρούς μας αναγνώστες «Τα μουσικολούλουδα και ο παράφωνος κάκτος». Οι ζωγραφιές είναι της Ελένης Μαραθού. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24γράμματα.


ΜΙΚΡΕΣ ΛΙΑΚΑΔΕΣ

Δημήτρης Κάσσαρης – “Μικρές Λιακάδες”
Εννέα ηλιόλουστα τραγούδια σαν παραμύθια με κοινωνικό και οικολογικό μήνυμα, με χιούμορ και φαντασία, για παιδιά και για νέους κάθε ηλικίας. Σε μουσική, στίχους και ερμηνεία του τραγουδοποιού, τραγουδιστή και συγγραφέα παιδικών βιβλίων, Δημήτρη Κάσσαρη εκτός από ένα παιδικό ποίημα του Γιάννη Ρίτσου που μελοποίησε.
Η αρχική τους σύλληψη έγινε καλοκαίρι μπροστά σε μια θάλασσα, δοκιμάζοντας τα πρώτα τραγούδια σε παρέες φίλων. Από εκεί και πέρα τα τραγούδια δουλεύονταν για χρόνια και παρουσιάσθηκαν σε μουσικές και θεατρικές σκηνές . Ώσπου στο στούντιο με την συμμετοχή σπουδαίων μουσικών και καλλιτεχνών ντύθηκαν τα καλά τους, τα πολύχρωμα ρούχα, και αποτυπώθηκαν για πάντα σε cd και καρδιές.
Κυκλοφορεί από την δισκογραφική GusP Productions, σε φυσική μορφή – cd , στο Youtube και σε όλες της ψηφιακές πλατφόρμες σε digital δισκογραφία
Στο δίσκο συμμετέχουν: Γεωργία Βεληβασάκη | Παιδική χορωδία “Con Anima” , Δ/νση Ιουλία Τζανετουλάκου | Μουσικό Σύνολο Εθνικού Ωδείου | Νάσια Ιακώβου , Δέσποινα Χερουβή.
Έπαιξαν οι μουσικοί Γιώργος Τσοκάνης: Πιάνο, πλήκτρα, glockenspiel (μεταλόφωνο)
Μάνος Αβαράκης: Φυσαρμόνικες | Αρετή Κοκκίνου: Μαντολίνο | Λευτέρης Κρητικός: Μπάσσο, Πνευστά, Ακουστική κιθάρα | Δημήτρης Κάσσαρης: Κιθάρα, κρουστά


Στο 47ο φεστιβάλ βιβλίου στο Ζάππειο

Το Σάββατο στο Ζάππειο θα σας γλυκάνουμε, 8 Σεπτεμβρίου, στο 47ο Φεστιβάλ Βιβλίου.Σας περιμένουμε με το βιβλίο “Παραμύθια της Ίμβρου” σε λογοτεχνική απόδοση Evi Tsitiridou, να ακούσμε μαζί το τραγούδι Ίμβρος (CD), από τον Γιώργος Νταλάρας σε μουσική Dimitris Kassaris και όχι μόνο…

Μαζί με τον πολυβραβευμένο εικονογράφο Nikolas Andrikopoulos, και εκείνους που μόχθησαν επίσης για αυτό το πανέμορφο βιβλίο, για μικρούς και μεγάλους : Konstantinos Christoforidis, Vasiliki Mavrou, Rania Boukouvala. Μαζί μας το Bookia και ο Panagiotis Sidiropoulos που καταγράφει όλα τα σημαντικά γεγονότα του Πολιτισμού.

 

Το Σάββατο στο Ζάππειο θα σας γλυκάνουμε, 8 Σεπτεμβρίου, στο 47ο Φεστιβάλ Βιβλίου.Σας περιμένουμε με το βιβλίο “Παραμύθια της Ίμβρου” σε λογοτεχνική απόδοση Evi Tsitiridou , να ακούσμε μαζί το τραγούδι Ίμβρος (CD), από τον Γιώργος Νταλάρας σε μουσική Dimitris Kassaris και όχι μόνο..Μαζί με τον πολυβραβευμένο εικονογράφο Nikolas Andrikopoulos, και εκείνους που μόχθησαν επίσης για αυτό το πανέμορφο βιβλίο, για μικρούς και μεγάλους : Konstantinos Christoforidis, Vasiliki Mavrou, Rania Boukouvala.Μαζί μας το Bookia και ο Panagiotis Sidiropoulos που καταγράφει όλα τα σημαντικά γεγονότα του Πολιτισμού.

Posted by Dimitris Kassaris on Tuesday, September 4, 2018


VIDEO ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΜΑΤΙΑΣ ME TON ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΣΣΑΡΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

“Μια αγκαλιά τραγούδια για το Περιβάλλον και τον Άνθρωπο” –

Συναυλία στο Θέατρο Ρεματιάς με τον Δημήτρη Κάσσαρη και άλλους καταξιωμένους καλλιτέχνες, που διοργάνωσε η “ΑΡΓΩ” Πολιτιστικός – Επιστημονικός Σύλλογος Χαλανδρίου με τον Σύλλογο Προστασίας Ρεματιάς Πεντέλης – Χαλανδρίου.

Η καλλιτεχνική επιμέλεια, το πρόγραμμα, η ροή της βραδιάς, καθώς και η επεξεργασία του video έγινε από τον συνθέτη, τραγουδιστή & συγγραφέα Δημήτρη Κάσσαρη.

Στη συναυλία συμμετείχαν οι καλλιτέχνες: – Φωτεινή Σαββατιανού – Μαρία Σουλτάτου – Παναγιώτης Τερζάκης – η 50μελής Παιδική Χορωδία «Con Anima» υπό τη διεύθυνση της Ιουλίας Τζαννετουλάκου στο πιάνο

Έπαιξαν οι συνθέτες: – Πιάνο, Θάνος Μπένος και Γιάννης Μυγδάνης

Mπουζούκι, Θεόδουλος Παρασκευαϊδης – Κιθάρα, Δημήτρης Αλεξόπουλος

Μια εκδήλωση για να αναδείξουμε τη δύναμη του Πολιτισμού και της Μουσικής, στην ευαισθητοποίηση, για την προστασία του Περιβάλλοντος και της Ρεματιάς, με απώτερο στόχο ένα καλύτερο Αύριο για τα Παιδιά !


VIDEO ΠΑΡΑΜΥΘΟ - ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΕ ΑΦΗΓΗΣΗ, Η ΜΙΚΡΗ ΟΧΘΗ

Η ΜΙΚΡΗ ΟΧΘΗ από τα Παραμυθο -Τραγούδια

Δημήτρης Κάσσαρης Μουσική / Στίχοι / Τραγούδι / Αφήγηση

Παραγωγή Video: Blue Wave Productions

Σκηνοθεσία: Michalis Kaliakatsos

Photo: Tassos Vrettos

Παραγωγή: GusP Productions Κωστας Πλακιδας

Studio Επεξεργασία: Ιsart Studio Λευτέρης Κρητικός

Κιθάρες: Δημήτρης Κάσσαρης


ΠΑΛΜΟΣ | Για την καλή μουσική θα πρέπει να δημιουργηθεί το ενδιαφέρον από τα παιδικά ή εφηβικά χρόνια

Έχω κρατήσει όσα θέλω να θυμάμαι. Καλές στιγμές από εικόνες, ήχους και μυρωδιές. Τον πατέρα μου να παίζει κιθάρα, τη φωνή του να μας διαβάζει δικά του ποιήματα και πεζά όταν ερχόταν από τα ταξίδια του, το ψάρεμα στη βάρκα με ένα θείο, οι κιούρτοι, μια γιαγιά δίπλα στο τζάκι να μας λέει παραμύθια και να μας δίνει  κάστανα, τα συγκροτήματα και οι μπουάτ πιτσιρικάς στην πλάκα που πρωτοάκουσα τους τραγουδιστές του νέου κύματος και κάτι σάλεψε μέσα μου. Αυτά για να αναφέρουμε μόνο τα όμορφα γιατί σε γενικές γραμμές όλα ήταν ένα διαρκές bullying, για το ευαίσθητο παιδί που υπήρξα. Το σπίτι, το σχολείο, ο στρατός, το λάθος περιβάλλον με λάθος ανθρώπους. Τόσο που να λέω ευτυχώς μεγάλωσα.

Η σχέση μου με τους ήχους αλλά και με τις λέξεις ήταν κάτι έμφυτο που εκδηλώθηκε από πολύ νωρίς. Όπως προείπα από πολύ μικρός έβλεπα τον πατέρα μου που έπαιζε κιθάρα, αλλά και συγγενείς μου καλλίφωνοι που έπαιζαν όργανα. Αργότερα η δική μου επίμονη αναζήτησή να μάθω και να ακούσω τις μεγάλες μορφές, τραγουδιστές, μουσικούς, συνθέτες, από όλα τα είδη της μουσικής. Στο ωδείο η μελέτη διαφόρων έργων και τρόπων και βέβαια η ελληνική μουσική, οι σπουδαίοι τραγουδιστές και η μελοποιημένη ποίηση από τους μεγάλους μας συνθέτες που δημιούργησαν μια πλούσια πολιτιστική παράδοση.

Πρώτα από όλα θα πρέπει να διευκρινίσω ότι εδώ και λίγα χρόνια δεν εργάζομαι πλέον στη Εθνική Λυρική Σκηνή. Ο λόγος είναι ότι διέκοψα για να ξαναβρώ τον χρόνο να ασχοληθώ με τις δικές μου δημιουργικές ανησυχίες, το ελληνικό τραγούδι από το οποίο ξεκίνησα, τους ποιητές και την πλούσια ελληνική μας γλώσσα. Δηλαδή την Ελλάδα που μου έλλειψε στην Λυρική Σκηνή. Να ξαναβρώ αυτά που δίνουν περισσότερο νόημα στη δική μου ζωή. Από τότε λοιπόν έχω εκδώσει μία ποιητική συλλογή και οκτώ παραμύθια, έχω δισκογραφήσει τραγούδια για μικρούς και μεγάλους, και πρόσφατα κυκλοφόρησε ο δίσκος μου “Νεροσταγόνες” όπου μελοποίησα τρίστιχα του Γιάννη Ρίτσου. Πέρα από αυτά να προσθέσω ότι η Ε.Λ.Σ. ήταν ένα μεγάλο και πραγματικό σχολείο για μένα, μέσα από προσωπικότητες της τέχνης που γνώρισα και πήρα από αυτούς, δασκάλους, σκηνοθέτες, τραγουδιστές.

Έχοντας τις απαραίτητες προϋποθέσεις, ειδικό αρμονίας, δίπλωμα κλασσικού τραγουδιού με άριστα, αλλά και ήδη σκηνική εμπειρία, ύστερα από προτροπή των δασκάλων μου έδωσα επιτυχή ακρόαση και ξεκίνησα αμέσως. Και τότε λύθηκε το βιοποριστικό  μου πρόβλημα σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου.

Για τους ρόλους που ρωτάτε να σας απαντήσω. Ενώ ποτέ δεν είχα βλέψεις για καριέρα στην όπερα, ύστερα από εκείνη την ακρόαση διαδόθηκε αστραπιαία ότι έχει έρθει ένας “άπαιχτος” βαρύτονος στο θέατρο. Έτσι λοιπόν με εφόδια το μουσικό, το φωνητικό αλλά και το υποκριτικό ταλέντο, όπως έλεγαν  πρωταγωνίστησα με επιτυχία σε διάφορα έργα χωρίς να το επιδιώξω.

Οι ρόλοι που ερμήνευσα ήταν του ελαφρού ρεπερτορίου, δηλαδή αφορούσαν σε παιδικά έργα, όπως “Χένσελ & Γκρέτελ”, “Σταχτοπούτα”, κ.ά.  Μιούζικαλ όπως “Kiss me Kate”, “Μαέστρος Κομπραβούρα”, κ.ά. και Κωμικές όπερες όπως “Μυστικός Γάμος”, “Υπηρέτρια Κυρά”, κ.ά. , σε συνεργασία με σκηνοθέτες όπως η Κάρμεν Ρουγγέρη, ο Χριστόφορος Χριστοφής, ο Κωστής Παπαϊωάννου, ο Σέργιος Βαφειάδης και άλλοι.

Αείμνηστοι και οι δύο, μεγάλες μορφές και δάσκαλοι που έδωσαν τα φώτα τους σε γενιές τραγουδιστών. Δεν ξεχνάω τις ακροάσεις που με πολύ τρακ έδωσα μπροστά σε αυτά τα βουνά βαθύφωνων, όταν ζήτησα από τον καθένα να με ακούσει. Θα ήθελα όμως να αναφέρω και άλλους δασκάλους μου της Λυρικής όπως τον θαυμάσιο Τάκη Τρούσα και την Δέσποινα Κάτσαρη που μαζί με τον Γιώργο Παπά με προέτρεψαν να δώσω ακρόαση στην Ε.Λ.Σ.

Ευχαριστώ που με ρωτάτε για αυτή την σπουδαία χορογράφο και εμβληματική μορφή των Ολυμπιακών Αγώνων, την κυρία Μαρία Χορς, με την οποία για δύο χρόνια μαθήτευσα στο studio της Λυρικής σε κινησιολογία και αυτοσχεδιασμό. Δεν ξεχνάω την στοργική ματιά της, την γενναιοδωρία και το ταλέντο της. Μια πραγματική δασκάλα και άνθρωπος.

Η άποψή μου είναι ότι οι νέοι θα πρέπει να ενδιαφέρονται γενικά για την καλή μουσική και να ανοίγουν τα φτερά τους σε Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο γιατί η μουσική είναι ωκεανός για ανήσυχους ταξιδευτές, αλλά και αντίβαρο στην παρακμή του καιρού μας. Τώρα μάλιστα με την τεχνολογία μας παρέχεται απλόχερα σαν θείο δώρο, είναι μια δύναμη που μας πάει μπροστά και μας αφυπνίζει.

Όχι μόνο για το Λυρικό Θέατρο αλλά για την καλή μουσική γενικότερα, θα πρέπει να δημιουργηθεί το ενδιαφέρον από τα παιδικά ή εφηβικά χρόνια όπου σε αυτό συμβάλλουν οι γονείς, με το να πηγαίνουν τα παιδιά σε καλές παραστάσεις, με την εκμάθηση ενός οργάνου, όπως το ίδιο σημαντική είναι η ακρόαση δίσκων στο σπίτι ώστε να γίνονται καλοί ακροατές. Όχι όμως από το κινητό και το youtube, γιατί έχει σημασία η ποιότητα του ήχου ώστε να καλλιεργείται η αισθητική, με την δυναμική των οργάνων, των φωνών, κλπ. Θα μου πείτε λεπτομέρειες στην εποχή της ξέφρενης ταχύτητας αλλά μιλάω αν θέλετε για τα δικά μου βιώματα.

Είναι πάρα πολλές οι σημαντικές στιγμές και οι συνεργασίες. Έχω αναφέρει ήδη πρόσωπα από την Λυρική Σκηνή. Σημαντικές ήταν επίσης οι συνεργασίες μου ως τραγουδιστής του ελληνικού τραγουδιού με συνθέτες όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Χρ.Λεοντής, ο Γ.Χατζηνάσιος, κ.ά Είχα τη τιμή επίσης να τραγουδήσω δίπλα σε σπουδαίες φωνές όπως η Μαρία Δημητριάδη, η Νένα Βενετσάνου,  η Δήμητρα Γαλάνη, κ.ά. Η πρόσφατη μεγάλη συνεργασία μου ως συνθέτης ήταν με τον Γιώργο Νταλάρα που ενορχήστρωσε και τραγούδησε το τραγούδι μου “Ίμβρος”. Η εξαίσια Ρίτα Αντωνοπούλου και ο Πάνος Μπούσαλης επίσης που τραγούδησαν στον δίσκο μου “Νεροσταγόνες”. Οι συνεργασίες με μουσικούς όπως ο εξαιρετικός πιανίστας Δαυίδ Ναχμίας και ο κλασσικός κιθαρίστας Μανόλης Ανδρουλιδάκης, κ.ά.

Δεν το ξέρω αυτό. Η αγάπη μου για τα παιδιά, για τα ζώα? η έννοια μου για εκείνους που βασανίζονται? Η θλίψη μου για τις ξεριζωμένες οικογένειες που δεν τους θέλει ο πλανήτης? Ο θυμός για τους αδιάφορους, τους ασυνείδητους, τους ατομιστές, που δεν σέβονται κανέναν και τίποτα γύρω τους? Κάθε μέρα εξασκούμαι στο να αντέχω το παράλογο, την υποκρισία και την αλαζονεία, μετρώντας ανάσες υπομονής.

Η συγγραφή γενικά είναι απόρροια διαβάσματος. Η αγάπη μου για τα παιδιά γέννησε παραμύθια μέσα από τη φαντασία που ανακάλυψα σε μεγάλη ηλικία. Έτσι κι αλλιώς από μικρός γράφω στίχους και ποιήματα για μεγάλους. Κάτι φαίνεται μέσα μου λοξοδρόμησε προς το φαντασιακό έχοντας πάντα την επίγνωση να μην παλιμπεδήζω αλλά να λέω κάτι καλό και χρήσιμο στα παιδιά.

Ο μικρός Δημήτρης είναι πάντα μαζί μου τον κρατώ από το χέρι και του μιλάω σαν σε μεγάλο, άλλοτε του τραγουδάω και αν πω ή κάνω κανένα φάλτσο με κρίνει αμίληκτα και με φέρνει στα ίσα μου. Με ισορροπεί.

“Οι χοντρές κυρίες” βραβεύθηκαν από τον Κύκλο ελλ. παιδικού βιβλίου, για το δυστυχώς πάντα επίκαιρο θέμα των σκουπιδιών και της ανακύκλωσης. Το βιβλίο έκανε τον κύκλο του, με παρουσιάσεις σε σχολεία, όπου το έχουν παίξει από ότι ξέρω και θεατρικά και με έκπληξη έμαθα μέχρι και σε ένα σχολείο στην Κάσο. Το χρησιμοποιούν επίσης ως παράδειγμα σε εκπαιδευτικά σεμινάρια για το περιβάλλον. Από εκεί και πέρα όμως το βιβλίο δεν υποστηρίχθηκε όσο θα έπρεπε. Αντίθετα από το πρόσφατα εικονογραφημένο παιδικό μου “Το χειμωνόσπιτο”, από τις εκδόσεις Καλέντη, το οποίο περιέχει και ένθετο cd με αφήγηση και τραγούδια, και συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του σε σχολεία και βιβλιοθήκες, μαζί με την αγάπη των παιδιών και την συγκίνηση των μεγάλων.

Θα σας απαντήσω με τα λόγια αναγνωρισμένων ποιητών που διάβασαν το βιβλίο μου και με τίμησαν με την κουβέντα τους :

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ Ποιητής, Κριτικός, Μεταφραστής Λογοτεχνίας : Ο κόσμος χρειάζεται επειγόντως ανακαίνιση. Μάρτυρες συν τοις άλλοις και οι ημέτεροι στίχοι. Εύγε!

ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ Ποιητής, Κριτικός : Το ποιητικό βιβλίο “ΑΛΛΙΩΣ”, πατάει γερά στο έδαφος γιατί’ ναι πολλαπλά υποψιασμένο και γιατί το προσόν του προέρχεται από τη “λοξή” γλώσσα και τη λοξή ματιά-στοιχείο εποικοδομητικό κυρίως στους καιρούς που περιβάλλουν με ζόφους τη ζωή όλων. Πιστεύω στη συνέχειά σας.

ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Ποιητής, Πεζογράφος, Δοκιμιογράφος : Συγχαρητήρια για το “ΑΛΛΙΩΣ”, όπου χειρίζεστε με άνεση και ποικίλη θεματολογία τον ομοιοκατάληκτο στίχο, εναλλάσσοντάς τον με τον ελεύθερο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΩΤΗΣ Ποιητής, Κριτικός : Διάβασα και χάρηκα τον ρυθμό, την ειρωνεία και την μελωδική λειτουργία των λέξεων σε ποιήματα λιτά αλλά καίρια στον στόχο τους δίχως περιττά φτιασίδια.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ Ποιητής : O Δημήτρης Κάσσαρης  μίλησε “Αλλιώς” για “το μηδέν της ύπαρξης”, ευχές για καλή συνέχεια.

Ήδη το μικρό απόσπασμα από το ποίημα μου που αναφέρατε δίνει μια υπαρξιακή απάντηση, αλλά θα σας απαντήσω με ένα άλλο ποίημα μου:

“Ψυχή” 

Κάτι ανασαίνει, αιωρείται στον αέρα

Ανάμεσα από σκόνη, σωματίδια και ρύπους

Κάτι βαθύ γι’ αυτούς που υψώνουνε κεραία

Στο άφαντο και πιάνουνε μηνύματα και χτύπους

 

Κάποιου άλλου κόσμου φωτεινού, ευρύ, σαν σάλα

Ασύνορου και άπειρου, διαθλασμένου τόπου

Απ’ της ψυχής τα υψηλά και τα μεγάλα

Του πνεύματος τα’ ανέσπερα τοπία του ανθρώπου

Ο Τίτος Πατρίκιος, και όλοι οι μεγάλοι ποιητές μας, ο Αργύρης Χιόνης, ο Ισίδωρος Ζουργός, ο Κώστας Αρκουδέας, ο Τριβιζάς με την “Τελευταία μαύρη γάτα” κ.ά. Οι κλασσικοί λογοτέχνες στους οποίους επιστρέφω πάντα, ο Ντίκενς με τον “Ντέιβιντ Κόπερφιλντ”,  ο Ουγκό με τους “Αθλίους” , ο Ίταλο Καλβίνο κ.ά.  Ο αμερικανός Ρόμπερτ Φίσερ, με τo  “Ιππότης με την σκουριασμένη πανοπλία”, ο Τζιάνι Ροντάρι με το εξτριμ χιούμορ του, και πολλοί άλλοι, έλληνες και ξένοι.

Σας ευχαριστώ αλλά υπερβολές, δεν θάθελα ποτέ να πουν και για μένα αυτό που λένε για διάφορους καλλιτέχνες στις μέρες μας… “υπερεκτιμημένος χωρίς λόγο και έργο”.  Όμως καλύτερο άνθρωπο με έκανε η τέχνη μου, άρα και εν μέρει ευτυχισμένο, γιατί για να πω ολοκληρωτικά ευτυχισμένο θα έπρεπε να υπάρχει λιγότερος πόνος και δυστυχία γύρω μου.

Ο ξεπεσμός του ανθρώπινου είδους. Τα άγρια ένστικτα, η βία που βγάζει επάνω στο περιβάλλον, στους αδύναμους, στα ζώα και τα παιδιά. Οι ασταμάτητοι πόλεμοι για το χρήμα και την εξουσία. Το μαύρο φίδι που αναπτύσσεται παγκόσμια. Αλλά κι εμείς ως έθνος, που από ιδρύσεως κράτους παραμένουμε διχασμένοι με τον εμφύλιο στο αίμα μας.

Η Ελληνική μουσική έχουμε την τύχη να βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης πράγμα που έχει αποτυπωθεί  σε τρόπους, σε ηχοχρώματα και φωνές. Ως γνωστόν έχουμε μεγάλη παράδοση στο καλό ελληνικό τραγούδι που δημιούργησαν οι σημαντικοί μας συνθέτες και ταυτίζεται με τους ποιητές, και τους σπουδαίους στιχουργούς αλλά και τις αυθεντικές φωνές. Επάνω σε αυτούς πάτησαν οι γενιές νέων δημιουργών με τις δικές τους μουσικές. Και σήμερα έχουμε πολύ καλούς καλλιτέχνες που στην πλειοψηφία αγωνίζονται να ακουστούν αλλά μάταια γιατί δεν υπάρχει δισκογραφία και στήριξη. Τα καταφέρνουν όσοι μπορούν και διαθέτουν χρηματικά ποσά αλλά και πάλι προσωρινά. Πιστεύω ότι οι δύσκολοι καιροί που ζούμε θα γεννήσουν μουσικά αριστουργήματα από αυθεντικά πνευματικούς καλλιτέχνες.

Νέα τραγούδια μου και συνεργασίες, έκδοση εικονογραφημένου παιδικού βιβλίου, παρουσιάσεις και συναυλίες σε μουσικές σκηνές τις οποίες θα ανακοινώσω σύντομα. Ευχαριστώ για αυτή μας την συνομιλία και πάνω απ’ όλα νάμαστε καλά.


e-articles | Έμπνευση χωρίς δουλειά δεν υπάρχει. Η δουλειά δημιουργεί την έμπνευση

Κατάγεται από τη Μυτιλήνη. Τραγουδοποιός, ερμηνευτής και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Πολύπλευρος δημιουργός, συνδυάζει στα έργα του το μουσικό με το συγγραφικό του ταλέντο. Έχει συνεργαστεί με τον Γιώργο Νταλάρα, τη Ρίτα Αντωνοπούλου, τον Τάση Χριστογιαννόπουλο, τη Δήμητρα Γαλάνη, τη Νένα Βενετσάνου, τον Χρήστο Λεοντή, τον Γιάννη Σπανό, τον Μάριο Τόκα, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Δαυίδ Ναχμία, τον Μανώλη Ανδρουλιδάκη και την Αρετή Κοκκίνου. Σήμερα, φιλοξενώ στο your e-articles τον Δημήτρη Κάσσαρη.

Το τραγούδι ήρθε και με βρήκε σε παιδική ηλικία καθώς έβλεπα τον πατέρα μου να παίζει κιθάρα και παράλληλα τον Έλβις στο πώς σαγήνευε τα κορίτσια και ήθελα κι εγώ να κάνω το ίδιο. Αργότερα στην εφηβεία ψαχνόμουν με όλα τα είδη και τις μεγάλες μορφές, τους μουσικούς, τους συνθέτες, τους τραγουδιστές, ύστερα στο ωδείο με την τριβή και τη μελέτη έργων. Τι να σου πω, είναι μεγάλη ιστορία οι επιρροές, οι δάσκαλοι και οι φωτισμένοι άνθρωποι που συναντά κανείς στη ζωή του και τον διαμορφώνουν ως άνθρωπο και δημιουργό.

Η αόρατη δύναμη αυτής της τέχνης που, αν αφεθείς να σε αγγίξει με την αλήθεια της, μπορείς να γίνεις και καλύτερος άνθρωπος.

Φυσικά. Όσο μεγαλώνουμε ωριμάζει ο τρόπος, η αντίληψη και η δεκτικότητα απέναντι στα πράγματα, στους ανθρώπους και απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μας. Κατά συνέπεια, αναπροσδιορίζεται και η σχέση μας απέναντι στην μουσική, στην τέχνη γενικά.

Όχι, είμαι ο ίδιος άνθρωπος με απαιτήσεις αισθητικής απόλαυσης για την έκφραση της αλήθειας και της αναζήτησης ενός βαθύτερου νοήματος, ενός μουσικού ή θεατρικού έργου ή ενός τραγουδιού. Είμαι ο ίδιος ως κοινό και ως δημιουργός. Και πλέον δεν χάνω τον χρόνο μου με ό,τι είναι δίχως λόγο ύπαρξης.

Σπούδασα θεωρητικά της μουσικής, ειδικό αρμονίας, αντίστιξη, κλασσικό τραγούδι και έχω πάρει μαθήματα πιάνου και κιθάρας με την οποία συνεχίζουμε και μελετάμε, γράφουμε και τραγουδάμε.

Δύση κι ανατολή, μουσική από κινηματογράφο, τζαζ, ροκ, κλασική & προκλασική. Τώρα πλέον περισσότερο μουσική και τραγούδια από την νέα ελληνική παραγωγή.

Είναι τόσοι πολλοί Έλληνες και ξένοι και διαφορετικοί μεταξύ τους που δε μπορείς να πεις μόνο αυτόν ή εκείνον. Ενδεικτικά θα αναφέρω: Ένιο Μορικόνε, Nίνο Ρότα, Τζον Ουίλιαμς, Έρικ Κλάπτον, κ.ά. Από Έλληνες: Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Κραουνάκης, Λεοντής, Κατσιμίχα, Καζαντζής και νεότεροι μέχρι το σήμερα.

Δεν είναι μόνο ένα, ενδεικτικά θα αναφέρω: «Δρόμοι στο φως» των Π. Στεργίου – Μ. Παπαδάκη, «Ο παλιός μου εαυτός» των Γ. Σταυριανού – Μ. Τσίτα, «Γερνάς και σκοτεινιάζει» Τ. Λειβαδίτη – Μ. Λοΐζου, «Κορίτσια της συγνώμης» Κατσιμίχα κ.ά.

Ακούω νέες δουλειές φίλων που μου στέλνουν, αλλά περισσότερο ακούω στο ραδιόφωνο συγκεκριμένες εκπομπές.

Έμπνευση χωρίς δουλειά δεν υπάρχει. Η δουλειά δημιουργεί την έμπνευση. Αλλά και κάτι που το παίδευες καιρό και δεν έβρισκες τη λύση, ξαφνικά εκεί που περπατάς και δίχως να το περιμένεις σού ανοίγεται από μια λεπτομέρεια, γιατί έχει ωριμάσει μέσα σου.

Πιστεύω στο έμφυτο χάρισμα μιας δεξιότητας, αλλά ταλέντο επίσης είναι και η αφοσίωση και οι ατέλειωτες ώρες μελέτης.

Με την καρδιά, αλλά και με μια ανησυχία αν μοιάζει με κάποιο άλλο όπως τόσες κακές απομιμήσεις δίχως καμία πρωτοτυπία που ακούμε συνεχώς ως προς τη μουσική και τον στίχο. Ώστε να μην χρειαστεί και να παραπέμψουμε στο γνωστό τραγούδι του Κηλαϊδόνη. Όταν γράφω ένα τραγούδι, μια μελωδία που θεωρώ ότι έχει κάτι, την επεξεργάζομαι πολύ και ύστερα την ξεχνάω. Ύστερα από μέρες είναι η στιγμή της αλήθειας.

Ωραία ερώτηση, αλλά αν ο κάθε συνθέτης ήξερε την απάντηση, θα υπήρχαν μόνο σπουδαία τραγούδια. Ωστόσο, για να απαντήσω, ένα σπουδαίο τραγούδι συνήθως διαθέτει οικουμενικότητα, μιλάει αμέσως στην καρδιά του ακροατή όπου βρίσκει σε αυτό τον εαυτό του. Έχει σημασία βέβαια και η κάθε εποχή με τις ανάλογες συνθήκες. Από την σημερινή δύσκολη κατάσταση που βρισκόμαστε ως χώρα πιστεύω ότι θα ξεπηδήσει ένα νέο κύμα δημιουργών και έργων.

Γενικά θα απαντήσω, αυτή που βασίζεται στη φιλία, στον αλληλοσεβασμό και στην αλληλοϋποστήριξη.

Πάντα μια ωραία και πρωτότυπη ιδέα αποτελεί πρόκληση για έναν δημιουργό με ανησυχίες, με επιρροές και ερεθίσματα.

Πότε το βάρος πέφτει στη συγγραφή και πότε στη μουσική. Νομίζω όμως περισσότερο στη μουσική μιας και την κουβαλάω από παιδί, ενώ ο συγγραφέας δημιουργήθηκε σε μεγαλύτερη ηλικία, σε μια δύσκολη περίοδο και από μια βαθύτερη ψυχική ανάγκη.

Σεβασμός και αγάπη για κάθε λέξη που άγγιζα για να την ντύσω μουσικά.

Λίγο πολύ είναι γνωστό. Η ανυπαρξία δισκογραφικών εταιρειών και η ελευθερία που έχουν οι δημιουργοί από τη μια να στήνουν όπως θέλουν το όποιο έργο τους και από την άλλη, δίχως καμία υποστήριξη, να πρέπει να πληρώνουν τα πάντα για να κυκλοφορήσει και να παρουσιαστεί αξιοπρεπώς. Αδιέξοδο.

Τραγική στιγμή της χώρας μας να έχουμε έναν τέτοιο γείτονα που μόνο κακό προξενεί γύρω του και δεν υπάρχει αντίπαλο δέος να τον σταματήσει λόγω οικονομικών συμφερόντων με αποτέλεσμα να είμαστε για άλλη μια φορά εμείς το εξιλαστήριο θύμα της «Ενωμένης Ευρώπης». Εκείνη η άγρια και χυδαία επίθεση μιας γυναίκας απέναντι στους πρόσφυγες και ενός άντρα που πυροβόλησε δεν είναι η γενική αντίδραση των Μυτιληνιών αδερφών μου οι οποίοι, παρόλο που βρίσκονται σε αδιέξοδο, έχουν δείξει το ανθρωπιστικό τους πνεύμα. Πρόκειται για ήρωες και η πολιτεία θα πρέπει να κάνει κάτι στο θέμα αυτό για το νησί.

Έχω μια προσωπική σχέση με αυτή την ανώτερη άγνωστη δύναμη. Η ευγνωμοσύνη που νιώθω όταν περπατάω και κοιτάω ψηλά και για ό,τι καλό επέλεξα και ευτύχησα να περιβάλλει τη ζωή μου, αλλά και ο θυμός για όλα τα δεινά και τους δυνάστες του κόσμου, το κακό που πάντα είναι επάνω, την έλλειψη δικαιοσύνης, το αίμα, τους πολέμους, τους πρόσφυγες, αλλά και για την αθλιότητα του ανθρώπινου είδους που για άλλη μια φορά επέλεξε να έχει επάνω ηγέτες όπως οι Τραμπ, Τζόνσον, Όρμπαν, Ερντογάν κ.ά.

Θα σου απαντήσω με μια μαντινάδα που άκουσα από έναν γέροντα εκατό χρονών:

«Ο έρωτας κι ο θάνατος ίδια σπαθιά βαστούν,

Του θάνατου τη γλύτωσα τον έρωτα φοβούμαι».

Στιγμές, μικρές και μεγάλες.

Θα απαντήσω αυτή τη φορά με ένα δικό μου ποίημα μέσα από την ποιητική μου συλλογή «Αλλιώς» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης:

«Προσωπογραφία»

Κάτι βαθύ κι ασίγαστο εντός του αναμοχλεύει

Το πως του κόσμου το βαρύ της ύπαρξης το τέλος

Της μουσικής το ερέθισμα, της ποίησης τα ερέβη

Μα και της σάρκας την τροφή, το ηδονικό το βέλος.

Άδει και γράφει έκθετος στα βλέμματα , στα φώτα

Πανευτυχής φωτίζεται λουσμένος θείο σκοτάδι

Γράφει και άδει ένθετος σε πνεύματα και ώτα

Του βίου του τ΄απόσταγμα, του κόσμου το υφάδι.

Η οικογένειά μου, η γυναίκα μου, οι εδώ και πολλά χρόνια φίλοι μου, προστατεύοντάς το από τοξικούς ανθρώπους και άρρωστα μυαλά.

Ο ξεπεσμός και η κτηνωδία του ανθρώπινου είδους, το πού θα φτάσει ακόμα…

Να είναι αληθινός. Επίσης, να κάνει ό,τι μπορεί για την αυτοβελτίωσή του, ό,τι περνάει από το χέρι του για αυτούς που αγαπάει, συνεπώς και για όλους τους ανθρώπους, τα παιδιά, τα ζώα και το περιβάλλον. Τότε και το οποιοδήποτε έργο του θα βγάζει αυτή την αγάπη και την αλήθεια, στοιχεία απαραίτητα για την καλλιτεχνική του καταξίωση στη συνείδηση του κόσμου.

Έναν καλύτερο κόσμο δίχως βία και πολέμους κι ας ξέρουμε ότι είναι ουτοπία.

Τα νέα τραγούδια για τον προσωπικό μου δίσκο σε μουσική και στίχους δικούς μου και κάποιων νέων αξιόλογων ποιητών. Επίσης, μια άλλη δουλειά με μεγάλους Έλληνες ποιητές που έχω μελοποιήσει.

Σοκ και Δέος… Για να κλείσουμε με χαμόγελο…

Δημήτρη, σε ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία μας.

Δ.Κ.: Ευχαριστώ το your e-articles και εσένα, Χρήστο, για την συνομιλία μας. Καλή Άνοιξη!


"Η τέχνη ανήκει σε όλους"- Έννεπε Μούσα

Σήμερα υποδέχομαι στο ΕΝΝΕΠΕ ΜΟΥΣΑ έναν πολυτάλαντο καλλιτέχνη.Πρόκειται για έναν σπουδαίο ερμηνευτή,στιχουργό,συνθέτη,ποιητή,συγγραφέα παιδικών βιβλίων! Είναι ο Δημήτρης Κάσσαρης και τον ευχαριστώ θερμά για τη συνομιλία μας!

Πρώτα απ’ όλα ευχαριστώ Αγγελική μου γι’ αυτή τη συνέντευξη. Το τραγούδι ήρθε και με βρήκε σε παιδική ηλικία καθώς έβλεπα τον πατέρα μου να παίζει κιθάρα και παράλληλα τον Έλβις στο πώς σαγήνευε τα κορίτσια και ήθελα κι εγώ να κάνω το ίδιο. Αργότερα στην εφηβεία ψαχνόμουν με όλα τα είδη και τις μεγάλες μορφές, τους μουσικούς, τους συνθέτες, τους τραγουδιστές, ύστερα στο ωδείο με την τριβή και τη μελέτη έργων. Τι να σου πω, είναι μεγάλη ιστορία οι επιρροές, οι δάσκαλοι και οι φωτισμένοι άνθρωποι που συναντά κανείς στη ζωή του και τον διαμορφώνουν ως άνθρωπο και δημιουργό.

Οι γνωστοί λόγοι της νεοφιλελεύθερης αγοράς και της life-style νοοτροπίας που έχουν σαν προτεραιότητα την οικονομία, τις πωλήσεις, το ποδόσφαιρο και γενικά την θεοποίηση του τίποτα και δίνουν ελάχιστο χρόνο στην ουσία της ζωής, στην τέχνη, στο περιβάλλον, στη νέα γενιά, στα παιδιά, στις μητέρες, στην παιδεία.

Η τέχνη ανήκει σε όλους. Βέβαια σήμερα στην Ελλάδα περισσότερο προβάλλεται το εύπεπτο και το ευτελές από τα ΜΜΕ και δυστυχώς παρασύρουν μια μεγάλη μερίδα του κόσμου και κυρίως τα νέα παιδιά. Υπάρχουν πάντως κάποιες νησίδες εκπομπές λόγου και μουσικής για όποιον ψάχνει και ενδιαφέρεται.

Δεν είναι πολύ μεγάλο μπροστά στα έργα άλλων σπουδαίων δημιουργών, ωστόσο η επικοινωνία μου με τα παιδιά γίνεται εύκολη με την απέραντη αγάπη μου γι’ αυτά, αλλά και δύσκολη με την ευθύνη να τους κινήσεις το ενδιαφέρον, γιατί… πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα… και όλο αυτό με κρατάει πάντα νέο και δημιουργικό.

Εκείνο που ξέρω είναι ότι εκτός των άλλων μελέτησα και σπούδασα κυρίως το όργανό μου, τη φωνή μου, πήρα δίπλωμα κλασικού τραγουδιού με άριστα παμψηφεί και είμαι ευτυχής που πορεύομαι επαγγελματικά μέσα από αυτό και κυρίως το ελληνικό τραγούδι που αγαπάω. Από την άλλη θαυμάζω πολλές φωνές σημερινών και παλαιών τραγουδιστών και η ενασχόλησή μου με την σύνθεση διαφορετικών ειδών μουσικής και μελοποίησης, με οδηγεί και στους ανάλογους ερμηνευτές, αρκεί να τα υποστηρίζουν κιόλας.

Πιστεύω στην αγαστή συνεργασία, στην αλληλοϋποστήριξη και στην συναδελφική αλληλεγγύη. Με αυτές τις αρχές πορεύομαι πάντα γι’ αυτό και όλα αυτά τα χρόνια εισπράττω την αγάπη του κόσμου των φίλων και των συνεργατών. Αν παλαιότερα έγιναν και κάποια επιπόλαια λάθη με έκαναν σοφότερο και πιο προσεκτικό στις επιλογές μου.

Εκτός από το τραγούδι και την συγγραφή, η ενασχόλησή μου με τους μεγάλους μας ποιητές με οδήγησε και στην μελοποίηση των ποιημάτων του Ρίτσου. Οι «Νεροσταγόνες», όπου μελοποίησα τρίστιχα του Γιάννη Ρίτσου, είναι μια διαφορετική ματιά μουσικά και αισθητικά, ακολουθώντας το ανάερο πνεύμα του ποιητή στους συγκεκριμένους στίχους. Περιλαμβάνουν εννέα τραγούδια κι ένα ορχηστρικό και τραγουδούν η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Πάνος Μπούσαλης κι εγώ. Είναι σε ενορχήστρωση Μανώλη Ανδρουλιδάκη και έπαιξαν σπουδαίοι μουσικοί. Κυκλοφορούν από την δισκογραφική Protasis music, σε cd στα δισκοπωλεία Music Corner, Ιανός, Realroad. Επίσης, στο διαδίκτυο και στο YouTube.

Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης κυκλοφόρησε πριν λίγα χρόνια η ποιητική μου συλλογή «Αλλιώς», ποιήματα που έγραψα σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Τώρα, η μουσική επεξεργασία επάνω σε έναν ομοιοκατάληκτο στίχο και η μελοποίηση ενός ελεύθερου ποιήματος είναι τελείως διαφορετικά πράγματα. Το μόνο κοινό στοιχείο για το οποίο πασχίζεις και στα δύο είναι η μουσικότητα και η αισθητική.

Ξεκινάω ένα πρόγραμμα μουσικών παραστάσεων σε μουσικές σκηνές όπου θα παρουσιάζω τις Νεροσταγόνες και άλλα γνωστά, παλιά και νέα, αγαπημένα τραγούδια. Παράλληλα ένα νέο μου παραμύθι είναι έτοιμο προς έκδοση, με πολύ όμορφη εικονογράφηση και με ένθετο cd τριών τραγουδιών σε μουσική και στίχους δικούς μου. Έρχονται και νέα τραγούδια μου. Να ‘μαστε καλά, τίποτα άλλο.

Δημήτρη σ’ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρουσία σου στο ΕΝΝΕΠΕ ΜΟΥΣΑ! Ούριος άνεμος να «ταξιδεύει» τα όνειρά σου!


Δημήτρης Κάσσαρης | Polis Magazino

Δημήτρης Κάσσαρης: «η μουσική παιδεία αφυπνίζει και διαμορφώνει την προσωπικότητα του ανθρώπου, όπως είναι σημαντικό το να είσαι καλός ακροατής.»

Μέσα από το διαδίκτυο η μουσική φέρνει κοντά τους ανθρώπους που μπορούν να επικοινωνούν τις ανησυχίες τους από την μια άκρη του κόσμου στην άλλη, ενώ τα πολιτισμικά στοιχεία ενός λαού διαδίδονται και αφομοιώνονται από έναν άλλο και αυτό έχει να κάνει με την παγκοσμιοποίηση όπου εντάσσεται και η μουσική.

Υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις όπως η ορχήστρα που δημιούργησε ο πιανίστας και μαέστρος Ντανιελ Μπαρνμποϊμ που αποτελείται από Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους, οι συνεργασίες του Μίκη Θεοδωράκη με ξένες ορχήστρες ανά τον κόσμο κ.ά.

Επί της ουσίας όμως η μουσική και γενικά η τέχνη δεν είναι καταλύτης μπροστά στα μεγάλα συμφέροντα των χωρών που έχουν ως γνώμονα το χρήμα και την εξουσία.

Από όλο το φάσμα και τις περιόδους της μουσικής είναι τόσες οι μεγάλες μορφές, που δεν μπορείς να πεις μόνο αυτόν ή μόνο τον άλλον.

Από τον πρώτο τραγουδοποιό ποιητή τον Σείκιλο, που το 200 π.χ. συνέθεσε το πρώτο τραγούδι επάνω στο αρχαϊκό φρυγικό σύστημα, μέχρι τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.

Από τον Σοστακόβιτς μέχρι τον Σκαλκότα και τον Μίκη Θεοδωράκη. Από τον Β.Β.King μέχρι τον Jimmy Hendrix και τον Γιάννη Σπάθα και από τον Χιώτη μέχρι τον Ζαμπέτα και τον Καραντίνη, ο κατάλογος είναι ατελείωτος.

Ξεχωρίζω και θαυμάζω το τραγούδι Bohemian Rhapsody των Queen και πολλά ελληνικά διαμάντια παλιών και νέων δημιουργών. Θαυμάζω και εκτιμώ όμως περισσότερο δασκάλους, μουσικούς και καλλιτέχνες που δεν είναι αλαζόνες και επηρμένοι και είναι σπουδαίοι και ως άνθρωποι.

Όπως το πάρει κανείς αλλά και με όποιο τρόπο να το εξηγήσει πάλι σωστό θα είναι. Τα είδη της μουσικής είναι όσα και οι λαοί μαζί με τις παραδόσεις τους, την κουλτούρα και την ιστορία τους.

Από μια εποχή και μετά η βιομηχανία της μουσικής μέσω της τεχνολογίας και των άπειρων δυνατοτήτων των στούντιο ηχογράφησης, με διαφορετικές προσεγγίσεις και με προσμίξεις ξένων στοιχείων, με “πειράγματα”, ομογενοποίησαν ήχους και διαφορετικότητες, πράγμα που έχει να κάνει με την επάνοδο της κυριαρχίας των σταρ τραγουδιστών, το μάρκετινκ και την προβολή τους.

Στα δικά μας πράγματα από την άλλη, παρά την πρόσκαιρη επιδημία του σουίνγκ και άλλων ξένων προτύπων σε ρυθμό και μελωδία, ισχυροποίησε την αντίσταση των ελλήνων συνθετών και στιχουργών με εξαιρετικά νέα τραγούδια που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά, αλλά και τραγουδοποιών που αναβιώνουν παλιά μας διαμάντια με τον δικό τους προσωπικό τρόπο όπως οι Μιστακίδης, Μάλαμας, Χαρούλης, κ.ά. και βρίσκουν τη φωνή τους οι νέες γενιές.

Ανάγκη έχουμε για παιδεία γενικά, λόγω του μεγάλου ελλείμματός της, και το ζούμε καθημερινά όχι μόνο στο δρόμο, αλλά και σε χώρους τέχνης όπως θέατρα και αίθουσες συναυλιών, όπου καλλιτέχνες έχουν πασχίσει μήνες πριν και την στιγμή που δίνουν την ψυχή τους επί σκηνής, σε στραβώνουν ολόγυρα οθόνες κινητών και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Ωστόσο η μουσική παιδεία είναι γεγονός ότι αφυπνίζει και διαμορφώνει την προσωπικότητα του ανθρώπου, καλλιεργεί την ευαισθησία, την αισθητική όπως είναι επίσης σημαντικό το να είσαι καλός ακροατής.

Μπορεί ο γονιός να δημιουργήσει στο παιδί του το έδαφος για να αναπτυχθεί το ενδιαφέρον και η αγάπη για τη μουσική πηγαίνοντας το από τα πρώτα βήματα σε ανάλογα μουσικά δρώμενα και όχι μόνο μουσικά.

Σε θεατρικές παραστάσεις, σε βιβλιοπωλεία και φυσικά με την εκμάθηση ενός οργάνου. Ύστερα από όλα αυτά, ίσως ανακαλύψει ένα μικρό βλαστάρι που έσκασε στον σπόρο που έσπειρε.

Τα μουσικά σχολεία έδωσαν και δίνουν πνοή και διέξοδο σε νέα παιδιά που διψάνε να αγγίξουν τα πατήματα που άφησαν οι παλιοί της παράδοσης.

Δεν φτάνει όμως αυτό ούτε και η προσπάθεια Δήμων και συλλόγων παραδοσιακών χορών και μουσικής, μπροστά στο διεθνές κύμα των διαφόρων ξένων ρευμάτων χιπ χοπ, κ.ά. που κατακλύζουν τα πάντα μέσα από το μάρκετινγκ.

Οι λίγοι φωτισμένοι δάσκαλοι της παράδοσης Δόμνα Σαμίου, Χρόνης Αϊδονίδης, Τάσος Χαλκιάς, κ.ά. άφησαν πίσω τους ζωντανή παρακαταθήκη και είναι εκεί για όποιον ενδιαφέρεται.

Φυσικά σε μια χώρα με μεγάλη παράδοση στο τραγούδι και στην ποίηση που μελοποιήθηκε και τραγουδήθηκε όσο πουθενά, θα ήταν παράξενο να μην υπάρχουν κατηρτισμένοι μουσικοί με γνώσεις και με έμπνευση.

Περιμένοντας το νέο εικονογραφημένο και μουσικό παραμύθι μου που βρίσκεται υπό έκδοση, και μαζί με νέα τραγούδια μου που ετοιμάζω, βρίσκομαι στη διαδικασία για την παρουσίαση του δίσκου μου “Νεροσταγόνες” επάνω σε τρίστιχα του Γιάννη Ρίτσου που μελοποίησα, μαζί με τους σπουδαίους συνεργάτες μου, τους τραγουδιστές Ρίτα Αντωνοπούλου, Πάνο Μπούσαλη και τον κλασσικό κιθαρίστα Μανώλη Ανδρουλιδάκη, που έκανε την ενορχήστρωση.
Το cd “Νεροσταγόνες” κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία Ιανός, Music Corner και Realroad.


Για το 48ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο

Ο τραγουδοποιός & συγγραφέας Δημήτρης Κάσσαρης μιλάει για την αξία της ανάγνωσης, ιδιαίτερα για τα παιδιά τα οποία πρέπει να βάλουν το βιβλίο στη ζωή τους.