Στο λογοτεχνικό περιοδικό “Διαδρομές”

Για το Δεύτερο Φεστιβάλ Παιδικού & Εφηβικού βιβλίου Βόλου

Είναι τιμή για μια πόλη να υπάρχουν πολιτιστικές δράσεις, να γίνονται δημιουργικές εκδηλώσεις που απευθύνονται και προσφέρονται ελεύθερα στον κόσμο. Ειδικά όταν στις δράσεις αυτές περιλαμβάνεται ένα φεστιβάλ για το βιβλίο και μάλιστα απευθύνεται και προσφέρεται απλόχερα σε μικρά παιδιά, σε νέους και γονείς, τότε αποκτά μεγαλύτερη σημασία για την πόλη και γενικά για τον πολιτισμό μας.  

Το Φεστιβάλ Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου που έλαβε χώρα στην πόλη του Βόλου για δεύτερη χρονιά με επιτυχία και με μεγάλη προσέλευση επισκεπτών, τιμά τους διοργανωτές που το οραματίσθηκαν, το σχεδίασαν και το πραγματοποίησαν, την Ένωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Α’βάθμιας & Β’μιας εκπαίδευσης Βόλου.  Η ανάγκη για την δημιουργία μιας τόσο σπουδαίας διοργάνωσης με θέμα παιδί – βιβλίο δείχνει την ανησυχία και την έγνοια των πνευματικών ανθρώπων της πόλης, δασκάλων, εκπαιδευτικών, γονέων και όχι μόνο, για το σήμερα και το αύριο των παιδιών της. 

Τέσσερις δημιουργικές μέρες του Φεστιβάλ Παιδικού & Εφηβικού Βιβλίου, ήτοι 6,7,8 και 9 του Απριλίου, στο Πολιτιστικό Κέντρο Ν. Ιωνίας, με ένα πλούσιο και γεμάτο πρόγραμμα όπου συμμετείχαν 75 συγγραφείς, 40 εκδοτικοί οίκοι και 86 διαδραστικά εργαστήρια που απευθύνονταν σε παιδιά όλων των τάξεων του Δημ. Σχολείου, σε εφήβους και σε ενήλικες. Δράσεις και εργαστήρια γραφής για εκπαιδευτικούς. Δημιουργική γραφή στην τάξη. Δράση για γονείς και μαθητές Λυκείου. Διαλέξεις και σεμινάρια για την τέχνη της μυθοπλασίας. Παραμυθάδες τραγουδοποιοί. Μουσικές δράσεις μέσα από το λαϊκό παραμύθι αλλά και δράσεις για κωφά παιδιά και με αναπηρία όρασης, πολλά άλλα γύρω από την παιδική λογοτεχνία.

Σε αυτήν όλη την προσπάθεια συνέβαλλε αποτελεσματικά, δημιουργικά, δυναμικά και με το ήθος που τον διακρίνει, ο συγγραφέας φιλόλογος κ. Διονύσης Λεϊμονής. Αγαπημένος φίλος παιδιών, νέων και συγγραφέων, ο Διονύσης, σίγουρα ο πλέον κατάλληλος για αυτή τη δουλειά, εδώ και χρόνια προσφέρει σημαντικό έργο στην πόλη με ενεργή δράση μέσα από την αγάπη του για το βιβλίο, διδάσκοντας, συγγράφοντας και παρουσιάζοντας βιβλία και συγγραφείς μέσα από την εκπομπή του “Μιλάμε για το βιβλίο” στο Ράδιο 1 Μαγνησία news.  

Σε κάθε κατηγορία συμμετεχόντων υπήρχε ομοψυχία, τάξη και οργανοτικότητα.

Τα βιβλιοπωλεία όπου συναντηθήκαμε συγγραφείς και βιβλιοπώλες, ο πρόεδρος κ. Κουτσερής και τα μέλη του Δ.Σ. της Ένωσης Συλλόγων Γονέων Βόλου που βοήθησαν ενεργά ως σύνδεσμος των παιδιών με τα βιβλία των συγγραφέων, η ωραία συναυλία από τους σπουδαστές του Ωδείου στο θέατρο του πολιτιστικού Ν. Ιωνίας, η ομάδα εθελοντών για την ασφαλή διεξαγωγή των εκδηλώσεων, η απλόχερη φιλοξενία μας στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, τα δώρα κι ένας πλούσιος μπουφές με κρασί και ευχάριστη συζήτηση γύρω από τις ανησυχίες μας στο τέλος της βραδιάς.  

Προσωπικά ήταν μεγάλη τιμή η πρόταση που μου έγινε από την Ένωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων και τον Διονύση Λεϊμονή, με την στήριξη των εκδόσεων Καλέντης, να συμμετέχω κι εγώ με δράση μου στο 2ο Φεστιβαλ με αφορμή το εικονογραφημένο βιβλίο μου “Το χειμωνόσπιτο”, (εκδ.Καλέντης) Με την μέριμνά τους σε μια οργανωμένη αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Ν. Ιωνίας, μου δόθηκε η ευκαιρία να επικοινωνήσω δημιουργικά με πολλά παιδιά, με γονείς και με δασκάλους. Επίσης η ευκαιρία να συναντηθώ με παλιούς και καταξιωμένους συγγραφείς και η γνωριμία μου με νεότερους συγγραφείς και εικονογράφους. 

Είθε και στο 3ο Φεστιβάλ και στην μόνιμη επιτυχημένη συνέχιση του με περισσότερη και ουσιαστικότερη συμβολή όλων μας και όπως πολύ σωστά λέει ο υπεύθυνος επιμελητής αυτού του προγράμματος “περισσότερο συνειδητοποιημένα και λιγότερο ατομικιστικά”. 

Καλή και Γόνιμη συνέχεια σε όλους μας 

Δημήτρης Κάσσαρης 

Μ. Παρασκευή 14 Απρ. 2017


Στον μαγικό κόσμο του παιδικού βιβλίου

Η μουσική με βοήθησε σε όλα στη ζωή μου και η τέχνη γενικά στάθηκε αρωγός στην αναπόφευκτη πεζή καθημερινότητα. Η συγγραφή δημιουργήθηκε αργότερα ως διέξοδος, αυτοανάλυση, εξισορρόπηση και μέτρο ενεργειών και ως άλλα πολλά. Η γραφή μου περιέχει τη μουσική και η μουσική βιβλία και λογοτέχνες που με επηρέασαν. Στη δουλειά μας στο θέατρο η μουσική και τα κείμενα είναι βασισμένα σε έργα μεγάλων ποιητών της παγκόσμιας λογοτεχνίας, Γκαίτε, Σαίξπηρ, Β.Ουγκό, Δουμάς, κ.ά. Όσον αφορά την τραγουδοποιία θα κυκλοφορήσει σε λίγο ένας δίσκος με παιδικά τραγούδια από γνωστή εταιρεία όπου έχω συμμετοχή με τραγούδια μου στίχους και μουσική και παράλληλα ετοιμάζω με συνεργάτες μία μουσική δουλειά για μεγάλους σε συνθέσεις μου επάνω σε ποίηση μεγάλου μας ποιητή. Μέχρι να ολοκληρωθούν δεν μπορώ να πω περισσότερα.

«Το χειμωνόσπιτο» είναι ένα ποιητικό εικονογραφημένο παραμύθι για παιδιά ηλικίας 4 ετών και άνω και για κάθε ηλικία. Έχει αγαπηθεί από τα παιδιά, από γονείς και δασκάλους στα σχολεία και στις βιβλιοθήκες που το παρουσιάζουμε. Παρά τον τίτλο του είναι ένα ζεστό σπίτι όπου κατοικούν οι αληθινές αξίες της ζωής, γι’ αυτό και είναι για όλες τις εποχές του χρόνου και παντός καιρού. Οι διαφορετικοί επισκέπτες μαζί και ο παράξενος της ιστορίας που δημιουργεί την αναστάτωση και την ανατροπή στην ιστορία μας, χρωματίζουν την υπόθεση καθένας με τον δικό του τρόπο.  Έχει πλούσια εικονογράφηση του πολυβραβευμένου Βασίλη Παπατσαρούχα. Το ένθετο CD περιλαμβάνει τραγούδια σε μουσική του συνθέτη και μουσικού της Λυρικής Σκηνής, Νίκου Ξανθούλη, που έκανε και την ενορχήστρωση. Μαζί με ένα μικρό κορίτσι τη Μαριανίκη Ξανθούλη σε κάποια τραγούδια, τραγουδάμε με κέφι τους διαφορετικούς ήρωες του παραμυθιού. Επίσης, το CD περιλαμβάνει σκηνοθετημένη αφήγηση από την ηθοποιό Λίλα Μουτσοπούλου.  Όλα τα όργανα είναι ακουστικά και παίχθηκαν από μικρό μουσικό σύνολο σολιστών που αναφέρονται στο βιβλίο.

Τέλος να προσθέσω ένα χαρακτηριστικό που κάνει αυτό το σπίτι να διαφέρει από τα άλλα:  Είναι ένα σπίτι δίχως ιδιοκτήτες. Ανήκει στη φύση και σε όλους. Γι’ αυτό έχει την πόρτα και τα παράθυρα πάντα ανοιχτά για όποιον θελήσει να μπει μέσα και να αποδράσει από το βουητό του κόσμου. «Είναι πολύ όμορφο να καις μέσα σ’ ένα παραμύθι», ψιθύρισε το τζάκι… «Και ν’ αφήνεις την αγάπη να σε τσουρουφλίζει», είπε το κούτσουρο… «Να σε διαπερνά μια απαλή ζεστασιά», φουρφούρισε η καμινάδα.

Μέσα από θέματα της  πραγματικότητας, που πολλές φορές μπορεί να είναι σκληρή, όπου με τα φτερά της φαντασίας πάντα με παραμυθιακό τρόπο ξεδιπλώνεται ένα ουσιαστικό μήνυμα. Μέσα από θέματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο και έχουν άμεσο αντίκτυπο στα παιδιά. Η αποδοχή της διαφορετικότητας, το μπούλινγκ, ο ρατσισμός, η δύσκολη εφηβεία, αλλά και η μουσική και γενικά η τέχνη.  Αλλά η έμπνευση μπορεί να δημιουργηθεί και από μια αφελή και ασήμαντη λεπτομέρεια κρεμασμένη σε ένα τοίχο, όπου όμως εσένα σου λέει κάτι.

Όμως εδώ επιτρέψτε μου να αναφερθώ στην δασκάλα πολλών συγγραφέων, όπως και δική μου, χωρίς να το ξέρει η ίδια, την αγαπητή κυρία Λόττη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου που μέσα από τα βιβλία της τα έχει πει όλα πριν από χρόνια. Στο βιβλίο της «Το μικρόβιο της ευεξίας», έχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο για την ίδια ερώτηση που κάνατε.  Γι’ αυτό θα αναφερθώ μόνο σε μία φράση: «Η έμπνευση προκαλεί την επιλογή του θέματος. Τα θέματα που ενδιαφέρουν ένα συγγραφέα έχω την αίσθηση ότι βρίσκονται από καιρό εντός του».   

Αλλά πιστεύω και σε μία φράση που συνάντησα διαβάζοντας ένα βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα Φίλιπ Ροθ: Οι ερασιτέχνες αναζητούν την έμπνευση. Εμείς οι άλλοι, απλώς σηκωνόμαστε και πιάνουμε δουλειά.

Εκείνη η φράση που είπε ο μεγάλος Σουηδός σκηνοθέτης Ίγκμαρ Μπέργκμαν: “H διαφορά που έχει το παραμύθι από το ψέμα είναι ότι το ψέμα σε βοηθά να υπεκφεύγεις τις δυσκολίες της ζωής ενώ το παραμύθι να τις αντιμετωπίζεις”.

Έρχονται αυτοί και με βρίσκουν σε ανύποπτο χρόνο εκεί που περπατάω. Ο αιθέρας είναι γεμάτος από παραμυθένιους χαρακτήρες αν παρατηρείς γύρω σου. Έξαφνα το άπλυτο πρόσωπο του μικρού ζητιάνου στο σταθμό στο Μοναστηράκι παραπέμπει σε χαρακτήρα από ιστορία του Ντίκενς και σου ζητάει να το αγκαλιάσεις στοργικά μέσα σε μια δική σου ιστορία.

Να γίνεται γέφυρα για τη φιλαναγνωσία. Μέσα από μηνύματα να μεταδίδει τη χαρά της ζωής, μέσα από το παιχνίδι να γίνεται μονοπάτι και δρόμος για τη γνώση. Ανοιχτό παράθυρο σε έναν όμορφο κόσμο, πολύχρωμο, γελαστό.

Ενημερώνομαι συνεχώς. Συχνά μέσα από την εξαιρετική ιστοσελίδα σας «Ο μαγικός κόσμος του παιδικού βιβλίου» και τις πολύ ενημερωμένες βιβλιοπαρουσιάσεις κάθε στήλης που παρουσιάζουν άξιοι συγγραφείς-εκπαιδευτικοί. Εδώ να αναφέρουμε και τον εμπνευστή και δημιουργό της ιστοσελίδας τον συγγραφέα και εκπαιδευτικό Βασίλη Κουτσιαρή.

Όσον αφορά στα κριτήρια επιλογής και αγοράς παιδικού βιβλίου πρώτα θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη την ηλικία του παιδιού. Σε ένα βιβλιοπωλείο ανάμεσα σε πολλά βιβλία ένας έξυπνος τίτλος επάνω σε ένα ελκυστικά όμορφο εξώφυλλο σου κλείνει το μάτι από μια γωνιά. Δεν έχει σημασία αν είναι ή δεν είναι γνωστός ο συγγραφέας. Το παίρνεις στα χέρια σου και στο οπισθόφυλλο ένα μήνυμα σου ψιθυρίζει κάτι καλό. Η εικονογράφηση σε κερδίζει αμέσως γιατί ένα ωραίο αισθητικά βιβλίο, σαν παιδικό στολίδι, είναι επιθυμητό. Στο ταμείο μαθαίνεις και την τιμή για όλα αυτά τα ωραία. Όμως όταν πρόκειται για ένα καλό βιβλίο για δώρο σε παιδί δεν πρέπει να σε σταματάει αυτό. Αντίθετα να το αγοράσεις με χαρά και να το προσφέρεις με την ψυχή σου σαν κάτι πολύτιμο.

Εκτός από τα παιδικά βιβλία μου στις εκδόσεις Κέδρος, Ελλ.Γράμματα, Καλέντης, έχει εκδοθεί η πρώτη μου ποιητική συλλογή «Αλλιώς» στις εκδόσεις Γαβριηλίδης και ολοκλήρωσα μία ενότητα 30 ποιημάτων για παιδιά του Δημοτικού. Επίσης έχω δραματοποιήσει «Το Χειμωνόσπιτο» και είναι έτοιμο να ανέβει για θεατρική παράσταση. Είμαστε στην αναζήτηση συντελεστών και θεατρικής στέγης.

Ότι κι αν πούμε η εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου, του hommomobilus, είναι ο καλωδιωμένος με το κινητό που περπατάει αγχωμένα. Νεανικά πρόσωπα απορροφημένα μπροστά σε μια οθόνη, στο μετρό, στα καφέ, στο φροντιστήριο και στο σχολείο. Θα χρησιμοποιήσω 2 φράσεις από άρθρο του δημοσιογράφου Γιώργου Σταματόπουλου : Η ουσία της ζωής έχει πλέον μετακομίσει στην εικόνα και στο θέαμα… αλλά και… οι μαθητές είναι «αντίγραφα» των γονέων…

Να διαβάζει λογοτεχνία. Να πλουτίζει με γνώσεις και εμπειρίες τη κριτική του σκέψη και τον πνευματικό του ορίζοντα. Να ενδιαφέρεται ουσιαστικά για τις τέχνες και τα γράμματα. Να καλλιεργήσει τον κήπο της ζωής του πειθαρχημένα για να ανθήσουν όμορφα άνθη, μπουμπούκια και βλαστοί.

Σαν παιδική χορωδία τραγουδούν και εύχονται :

Ήλιο, Φως, Γιορτή, Χαρά

Ειρήνη, Αγάπη, Προσφορά

Άνθρωποι και Ζώα ευλογημένα

Άφοβα παιδιά ευτυχισμένα

Αρμονία, Υγεία, Ηρεμία, στα Χειμωνόσπιτα όλου του κόσμου.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία στην στήλη σας. Καλά Χριστούγεννα!


Η Πάττυ Παπαδήμου για "Το Χειμωνόσπιτο"

Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου: Παραμυθένιες βόλτες (Το Χειμωνόσπιτο)

Ένας αρμονικός συνδυασμός λογοτεχνίας, μουσικής και ζωγραφικής είναι «Το Χειμωνόσπιτο» από τις εκδόσεις «Καλέντη». Ο συγγραφέας του, Δημήτρης Κάσσαρης, είναι ο ίδιος ερμηνευτής και στιχουργός των τραγουδιών, ο Νίκος Ξανθούλης έγραψε τη μουσική, ο Βασίλης Παπατσαρούχας ζωγράφισε το παραμύθι και η Λίλα Μουτσοπούλου το αφηγείται στο cd που συνοδεύει το βιβλίο. Όλες οι τέχνες μαζί συνθέτουν ένα «Χειμωνόσπιτο», που είναι ξεχωριστό και μοναδικό γιατί έχει ψυχή. Σε αυτό το παραμύθι τα άψυχα μπερδεύονται με τα έμψυχα αποδεικνύοντας στον μικρό αναγνώστη ό,τι είναι αληθινό και ανεκτίμητο. Και ποια είναι τα αληθινά και ανεκτίμητα στη ζωή; Οι αξίες της, όπως η αγάπη, η καλοσύνη, η συγχώρεση, το θάρρος, η εκτίμηση. Αυτές οι αξίες είναι που κάνουν ένα χειμωνόσπιτο, «Το Χειμωνόσπιτο». Αν προσέξει κανείς τον τίτλο του βιβλίου, αντιλαμβάνεται, από την πρώτη στιγμή, ότι ένα σπίτι έχει ανθρώπινη μιλιά. Οι διαφορές στη γραμματοσειρά του τίτλου θέλουν να το συστήσουν στους αναγνώστες όχι σαν ένα απλό σπίτι αλλά σαν ένα «σπίτι» μοναδικό και ξεχωριστό γιατί είναι ανθρώπινο. Έτσι, αρχίζει ένα μουσικό παραμύθι παρέα με όλες τις νότες, με το Λα της βροχής που είναι …μια σταγόνα ουρανού…και ψιχαλίζει την αγάπη που είναι ένα …δάκρυ σύννεφου ..και την αγάπη στάζει κι όλο βρέχει.  Στη συνέχεια ακολουθεί το Σι, ο αέρας μιας χειμωνιάτικης συναχωμένης Δευτέρας! Όνειρα σύννεφα και άστρα φυσάει, όνειρα, σχέδια και λόγια, λάθη-σωστά, ανακατεύει σκορπάει…Η δύναμη της μουσικής αλλά και της ζωγραφικής του βιβλίου προσελκύουν τον μικρό αναγνώστη, αλλά και αποφορτίζουν τον ενήλικα αναγνώστη από τις έγνοιες και σκοτούρες της καθημερινότητας, ταξιδεύοντας τον σε έναν όμορφο κόσμο σαν αυτόν του παραμυθιού. Οι χαρακτήρες της ιστορίας είναι συμβολικοί, δίνοντας ο καθένας το δικό του μήνυμα. Ο φασαριόζικος Μεσημεράκης φορώντας γυαλιά και κασκέτο καβάλα σε ένα κόκκινο ποδήλατο όλο χτυπάει το ντριν του. Ο σύγχρονος, κυνηγημένος άνθρωπος από τον πολύτιμο χρόνο της αγχωμένης, αμφισβητούμενης κοινωνίας μας, έχει ανάγκη από θαλπωρή και αγάπη που μόνο σε ένα «Χειμωνόσπιτο», όπου βασιλεύει ο Ήλιος με τις εκατό θυγατέρες του, τη Λάμπρια, τη Κένζια, τη Μέθια, τη Μελιώ…μπορεί να βρει. Όμως, όπως στη ζωή έτσι και στα παραμύθια παραμονεύει ο φοβερός και κακός Ήτα-Ύψιλον με ημίψηλον, με ύφος και ένα μακρύ πούρο στο στόμα του. Ο Υπέρ- Υπολογιστής μπορεί, αν τον συμφέρει, ως και το φως να κλέψει.

-Γρήγορα γρήγορα ο χρόνος είναι χρήμα! Έκανε φουριόζος ο Ήτα-Ύψιλον. Έμαθε ότι σ’ αυτό το σπίτι ζει η Ξενοιασιά και η Ευτυχία, αλλά δε βλέπει καμιά πετρελαιοπηγή πουθενά. Μόνο αυτόν τον λαχανόκηπο. 

Ο συγγραφέας εδώ αναφέρεται στη δύναμη της τεχνολογίας και σε μια «επικίνδυνη» εικονική πραγματικότητα που με τις νέες τεχνολογικές και ψηφιακές δυνατότητες, αν και προσδίδουν μία καινούργια δυναμική, δεν επιτυγχάνουν την πραγμάτωσή τους, αφού οι μηχανισμοί συμπιέζονται ανάμεσα στην ηγεμονία των στρατηγικών της αγοράς και του συμφέροντος από τη μια και στην «ελαφρότητα» της πολιτιστικής παραγωγής χωρίς ποιότητα και αξίες από την άλλη. Ο Ήτα-Ύψιλον με μια νευρική κίνηση πέταξε ένα μάτσο χαρτονομίσματα στον αέρα. Είμαι κυρίαρχος αυτού του πλανήτη. Γεννάω λεφτά, έχω δύναμη ακόμα και τον πατέρα σας Ήλιο μπορώ να αγοράσω …

Όμως, όπου βασιλεύει ο Ήλιος με το απέραντο άπλετο φως του, όπου βασιλεύει η αγάπη  και οι αληθινές αξίες της ζωής τότε οι ψεύτικες, οι πρόσκαιρες και ανούσιες έννοιες στη ζωή μας εξατμίζονται, χάνονται και βγαίνουν από τα παραμύθια, σαν τον παραδόπιστο και συμφεροντολόγο Ήτα-Ύψιλον.

Υπάρχει τριτοπρόσωπη αφήγηση, η οποία μοιράζεται ανάμεσα στους μονολόγους των πρωταγωνιστών της ιστορίας, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον συγγραφέα να απαγκιστρώνεται από τους ήρωές του και να μετατοπίζεται από τον Μεσημεράκη στον Ήτα- Ύψιλον και από την ηρεμία του Χειμωνόσπιτου στο σκοτεινό ημισφαίριο της γης και στην πετρελαιοχώρα. Οι λέξεις ζευγαρώνουν παίζοντας μεταξύ τους και δημιουργώντας εικόνες και συναισθήματα…απόγευμα-χαρταετός, φεγγάρι-χαρταετός, ηρεμία-φλοκάτη. Οι ζωγραφιές του βιβλίου αποτυπώνουν την παραμυθένια διάσταση της ιστορίας αλλά και οι ξεκάθαρες εικόνες του εντυπώνονται εύκολα στο παιδικό μυαλό, βοηθώντας στην πρόσληψη παραστάσεων και αφηρημένων εννοιών.

Ένα καλογραμμένο, προσεγμένο παραμύθι που αξίζει να διαβαστεί από μικρούς και μεγάλους, γιατί τα παραμύθια δεν έχουν ηλικία.


Στο Open Mind για το Χειμωνόσπιτο

O Δημήτρης Κάσσαρης μιλάει στο Open Mind για το νέο του βιβλίο: “Χειμωνόσπιτο”, την συγγραφική του επιρροή, τα μελλοντικά του σχέδια και διάφορα ακόμα…

Το Χειμωνόσπιτο είναι ένας συμβολικός τόπος της φαντασίας και των αληθινών αξιών. Όπως είναι σωστό στο τέλος των παραμυθιών να νικά και να επικρατεί το καλό και το δίκαιο, έτσι συμβαίνει και στο Χειμωνόσπιτο . Μέσα από ήρωες της φύσης και της μουσικής, όπως το Λα της βροχής, το Σι ο αέρας, ο Ντορεμί Μεσημεράκης, οι Ηλιοκόρες θυγατέρες και άλλοι , ξετυλίγεται γλυκά η ιστορία μέχρι την αναπάντεχη και ξαφνική εισβολή του παμπόνηρου και παράξενου της ιστορίας. Ο Ήτα-Ύψηλον με το ημίψηλον , είναι ένας ιπτάμενος ηλεκτρονικός υπολογιστής που έρχεται από τον κόσμο της τεχνολογίας με σκοπό την εκμετάλλευση του σπιτιού και της φύσης για το ατομικό κέρδος. Οι άξιοι καλλιτέχνες και συνεργάτες φίλοι μου αγάπησαν το βιβλίο και έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για το καλύτερο αποτέλεσμα. Ο συνθέτης και μουσικός της Λυρικής Σκηνής Νίκος Ξανθούλης , ο εικονογράφος Βασ.Παπατσαρούχας , η ηθοποιός Λίλα Μουτσοπούλου που αφηγήθηκε, οι εξαιρετικοί μουσικοί που έπαιξαν τα τραγούδια σε στίχους δικούς μου και ο εκδοτικός οίκος Καλέντης που αγκάλιασε «Το χειμωνόσπιτο» με την επιμέλεια της πολύ έμπειρης Βασιλικής Τζόκα. Ολόψυχα τους ευχαριστώ όλους.

Από την δεξαμενή ιδεών την γεμάτη από βιώματα, εμπειρίες και γνώσεις. Ακριβώς όπως κάθε αντλία πηγαδιού, ποτιστική, πυροσβεστική, που αντλεί νερό από την δεξαμενή για χρήσεις άμεσης και καθημερινής ανάγκης. Έτσι πιστεύω και το καλό βιβλίο, προϊόν γνώσης, σκέψης και ενδοσκοπικής έρευνας, είναι χρήσιμο είδος καθημερινής ανάγκης γιατί σώμα και πνεύμα πρέπει να τροφοδοτούνται με καθαρή τροφή.

Τα παιδιά γενικά είναι καθαροί κριτές. Πρέπει νάσαι αληθινός και ξεκάθαρος το ίδιο όπως κι όταν απευθύνεσαι σε μεγάλους. Στις παρουσιάσεις των βιβλίων, στις εκδηλώσεις και στις παιδικές παραστάσεις τα παιδιά είναι καλό να συμμετέχουν με το μυαλό τους και τον αυθορμητισμό τους, με μια σωστή καθοδήγηση. Κι εμείς ας θυμόμαστε νάχουμε απέναντί μας πάντα το παιδί- εαυτό μας. Να μας κοιτάει καθρέφτης όταν γράφουμε κι όταν μιλάμε.

Θετικές έως ενθουσιώδεις λόγω και κάποιων ηρώων που τα παιδιά αγάπησαν περισσότερο, όπως είναι ο ΄Ήτα-Ύψηλον που μέσα από την πονηριά του είναι παράλληλα και αστείος και αρέσει έτσι όπως τον έχω ερμηνεύσει στο CD του βιβλίου. Επίσης ο χαρούμενος Μεσημεράκης και οι 100 αγαπημένες θυγατέρες του ήλιου όπου κάθε μία έχει ασυνήθιστο όνομα και αρέσει περισσότερο στα κορίτσια. Λαμβάνω ωραία και τιμητικά μηνύματα από τους γονείς και είμαι περήφανος για το βιβλίο μου. Ένα ταξίδι που συνεχίζεται και φέτος με παρουσιάσεις σε βιβλιοθήκες, σχολεία και παιδότοπους.

Στη συνέχεια έχουμε το ανέβασμα του Χειμωνόσπιτου σε θεατρική σκηνή με ηθοποιούς που τραγουδούν και μουσικούς που υποκρίνονται. Το έχω διασκευάσει και εμπλουτίσει με νέα στοιχεία, διαλόγους, στίχους κλπ, που απογειώνουν το κείμενο, τη δράση, και την ανατροπή εφόσον πρόκειται για θεατρική παράσταση. Επίσης ένα νέο μου παραμύθι και ένα μυθιστόρημα για μεγάλους είναι προς έκδοση. Να είμαστε καλά και να έρθουν όλα κατ’ ευχήν για όλους μας. Σας ευχαριστώ για αυτή την παρουσίαση του βιβλίου μου.

Λίγα Λόγια για το βιβλίο

Ένα “χειμωνόσπιτο” που χωράει όλα τα παιδιά του κόσμου μέσα σε μια ήρεμη φύση όπου δεν υπάρχει ίχνος βίας. Ένα σπίτι για όλες τις εποχές, παντός καιρού, όπως και οι πανανθρώπινες αξίες , αλληλεγγύη, προσφορά, καλοσύνη και άλλες, που περιέχονται στο βιβλίο. Πλούσια εικονογραφημένο έχει αγαπηθεί από μικρούς και μεγάλους ενώ η μεγάλη μας ποιήτρια Κική Δημουλά το έχει χαρακτηρίσει “Ποιητικό αριστούργημα”.
Ένα σπίτι δίχως ιδιοκτήτες με ολάνοιχτες πόρτες και παράθυρα, πράγμα αδιανόητο για την εποχή μας. όπου τα πράγματα και η φύση προσωποποιούνται μέσα από διαλόγους και παιχνίδια των λέξεων, και μέσα από εικόνες και τραγούδια που σε ταξιδεύουν.

Οι ήρωες του βιβλίου υπάρχουν στην φύση και τραγουδούν… “Είμαι Το Λα της βροχής, μια σταγόνα ουρανού στην αυλόπορτα της γης”. “Είμαι το Σι ο αέρας, μιας χειμωνιάτικης μέρας, μιας συναχωμένης Δευτέρας”. Ένα έξυπνο αγόρι, ο Μεσημεράκης, “Ντορεμι έρχομαι, Ντορεμί φτάνω, στο μικρό ποδήλατο επάνω», στρώνει σε ένα μεγάλο τραπέζι, 100 ηλιοσερβίτσιαγια να κάτσουν οι 100 αγαπημένες θυγατέρων του ήλιου, “πουν’ η μία φωτεινότερη απ’ την άλλη και του κόσμου αγκαλιά ζεστή μεγάλη ” . “Το φεγγάρι χαρταετός με σκουλαρίκια ένα Φα δεξιά, ένα Σολ αριστερά” αλλά και ο παράξενος και διαφορετικός της ιστορίας που αντιπαθεί τα παραμύθια και έρχεται από το βασίλειο της τεχνολογίας για να τα ανατρέψει όλα. Θα τα καταφέρει; “Εγώ ο Ήτα-Ύψιλον με πούρο καιημίψηλον ο υπερ-υπολογιστής, μοναδικός και ένας εγώ κι άλλος κανένας… “γρήγορα, γρήγορα… έμαθα ότι σε αυτό το σπίτι ζει η ξενοιασιά και η ευτυχία αλλά δεν βλέπω καμιά πετρελαιοπηγή πουθενά”…

Ένα φροντισμένο εικονογραφημένο βιβλίο σε μεγάλο σχήμα από τις εκδόσεις Καλέντης. Με ένθετο CD που περιλαμβάνει: 7 τραγούδια σε μουσική σύνθεση του τρομπετίστα της Λυρικής Σκηνής και συνθέτη Νίκου Ξανθούλη, επάνω σε στίχους του συγγραφέα Δημήτρη Κάσσαρη, ο οποίος και τα ερμηνεύει μαζί με ένα γλυκόλαλο μικρό κορίτσι τη Μαριανίκη Ξανθούλη. Τα τραγούδια αγκάλιασε ένα μικρό μουσικό σύνολο από σολίστ της Λυρικής Σκηνής σε ενορχήστρωση Νίκου Ξανθούλη. Ευφάνταστη εικονογράφηση από τον πολύ βραβευμένο Βασίλη Παπατσαρούχα και σκηνοθετημένη αφήγηση από την ηθοποιό Λίλα Μουτσοπούλου.
Δεκέμβριος  2014


Στον ΜΑΓΙΚΟ ΑΥΛΟΓΥΡΟ

Ακολουθώντας τ’ όνειρο του μικρού Δημήτρη και υλοποιώντας τα θέλω…του έφηβου που τον ακολούθησε, έμαθε ν’ ανταλλάσσει γνώση και λόγο, με αποτέλεσμα κάθε κουβέντα μαζί του να αποτελεί πηγή μαθησιακού πλούτου, δίχως το παραμικρό σημάδι έπαρσης ή μεγαλοπρεπισμού…

H απλότητα της ζωής που ευτύχησα να ζήσω σε χωριά και σε πόλεις, ήμουν τυχερός με κάποια πράγματα που «έγραψαν» μέσα μου, όπως ας πούμε το ψάρεμα με βάρκα με έναν θείο τενόρο που όταν ανοιγόμαστε στα βαθιά τραγουδούσε όμορφα, το μάζεμα της ελιάς με έναν παππού κι ένα γάιδαρο, οι αφηγήσεις ιστοριών από μια γιαγιά την ώρα που μας καθάριζε κάστανα, η φωνή του καπετάνιου πατέρα μου όταν ερχόταν και μας διάβαζε δικά του κείμενα και στίχους που έγραφε. Πολλά άλλα, όπως η ομαδική κούνια που μας πέταγε στα ουράνια και βέβαια τα κλασσικά εικονογραφημένα και τα κόμικς που ανταλλάσαμε με πάθος τα παιδιά… Ντίκενς, Ουγκό, Ιούλιος Βερν, Μέγας Αλέξανδρος, Κολοκοτρώνης, Μικρός Ήρωας, ανάκατα με Σούπερμαν, Μπάτμαν και Αστερίξ.

Όμως ο μικρός Δημήτρης παραμένει πολύ ανήσυχος κι όλο μου τραβάει το μανίκι και μου ζητάει να γράψω ένα νέο παραμύθι και να του το πω. Αυτός ο μικρός ήταν η αιτία και μαζεύτηκαν κάμποσα βιβλία μου που βγήκαν στο φως και άλλα που περιμένουν τη σειρά τους. Μια άλλη φορά μου ζήτησε να γράψω και να του πω στίχους και ποιήματα. Και του είπα κι απ’ αυτά. Δεν ξέρω τι άλλο θα μου ζητήσει, καθώς όσο περνά ο καιρός, όλο μια καινούρια ιδέα βάζει στο μυαλό του για να μου πει να την πραγματοποιήσω.

Ήταν και παραμένει ο ευαίσθητος «Μικρός Πρίγκιπας» του Σαιντ Εξιπερί, αλλά και ο αγωνιστής, πεισματάρης και ελεύθερος, «Γλάρος Ιωνάθαν», του Richard Bach.

Δεν νομίζω, ωστόσο είμαστε εμείς και τα βιώματά μας όταν καταθέτουμε κομμάτια του εαυτού μας. Η μυθοπλασία κάνει τη διαφορά αν και εκεί, όπως είπε ο Όσκαρ Γουάιλντ, «οι σκέψεις των ανθρώπων είναι απόψεις κάποιου άλλου, οι ζωές τους μια μίμηση, τα πάθη τους ένα παράθεμα».

Το ότι μου δόθηκε και αγάπησα από νωρίς μουσική και λογοτεχνία. Ότι καλλιέργησα και εξέλιξα και στα δύο την τεχνική για το μεγάλο ζητούμενο, την αλήθεια. Ότι και με τις δύο αγαπημένες μου τέχνες, το τραγούδι και τη συγγραφή, διεγείρω συναισθήματα συγκίνησης, χαράς ψυχικής ανάτασης στους ανθρώπους. Είμαι απέραντα ευγνώμων που έχω το «γνώθι σαυτόν» και αν και παραμυθάς δεν τροφοδοτώ τον εαυτό μου με ψευδαισθήσεις. Ευχαριστημένος που είμαι εδώ και συνεχίζω να πορεύομαι με ότι έχω πετύχει παρά το ανταγωνιστικό περιβάλλον που επικρατεί σε καίρια πόστα. Όσο για το δώρο της ζωής μου είναι η οικογένειά μου.

Όχι, γιατί τότε έπρεπε να περιμένουμε να μας γράψει ότι θέλει αυτή. Κι αν δεν είναι έτσι μ’ αρέσει να το πιστεύω ότι είμαστε εμείς οι ίδιοι στην τύχη και στην ατυχία μας. Ότι αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα ορθά και για τα στραβά που μας αφορούν. Το στερεότυπο «είμαστε οι επιλογές μας», είναι σωστό. Αν δεν εξελίξεις το μυαλό σου, αν ζεις αδιάφορα, αν δεν ρίχνεις και μια ματιά γύρω σου, στους άλλους, να βοηθήσεις με τις όποιες δυνάμεις σου, αν είσαι ένα περίκλειστο εγώ, τότε είσαι τυχαίος και ελαφρύς όπως μια φούσκα, ένα μπαλόνι γεμάτο αέρα. Όλοι μαζί δημιουργούμε τη μοίρα μας, μέσα από το «εμείς», μέσα από συλλογικότητες για το κοινό καλό.

Με ένα παιχνίδι σε ένα μικρό παιδί, με ένα παγωτό χωνάκι σε ένα μεγάλο. Με το φύτεμα ενός νέου δέντρου που το ποτίζεις καθημερινά γιατί απλά το αγαπάς. Με την εκτίμηση στους ανθρώπους και την αυτοεκτίμηση. Με μικρά και αληθινά καθημερινά πράγματα που γλυκαίνουν την άχαρη πραγματικότητα που μας περιβάλλει.

Ναι, γιατί μεταξύ του αισιόδοξου και του απαισιόδοξου ο αισιόδοξος περνάει καλύτερα.

Δεν θυμάμαι ποιος τόπε αυτό.

Συζητάω με ξωτικά για μια νέα φαντασιοπληξία και καλοπιάνω τις λέξεις να συμφωνήσουν με την ιδέα

Είναι μία ταινία που περιέχει στοιχεία από πολλά είδη: Mιούζικαλ, περιπέτεια, ερωτικό θρίλερ με χάπι εντ… για ένα ανήσυχο μουσικό – συγγραφέα που σαν σύγχρονος Οδυσσέας, στο τέλος βρίσκει την Ιθάκη του.

Δεν ανησυχώ για τα ΜΜΕ όσο για το ίδιο το μέλλον των παιδιών μας και όλων των Ελλήνων, μεσαίων στρωμάτων και κάτω, γιατί αυτοί είναι που βίωσαν και βιώνουν στο πετσί τους την κρίση. Τα ίδια τα ΜΜΕ κανάλια και σταθμοί, εδώ και πολλά χρόνια, από αρχής του Life stile έχουν πάθει κρίση ελαφρότητας, κενότητας, δεν τόπαθαν τώρα με την κρίση. Εύχομαι κάποτε να υπάρξει ένα υγειές δημοκρατικό περιβάλλον στον νευραλγικό χώρο των ΜΜΕ, με σωστή Ελληνική γλώσσα, με σοβαρότητα, με έξυπνο χιούμορ,  με ουσιαστική προσφορά στην κοινωνία που βιώνει τα αδιέξοδα της κρίσης.

Αυτή η ερώτηση χωράει πολύ συζήτηση. Πάνω απ’ όλα η εξουσία σε πόστο Πολιτισμού χρειάζεται να διαθέτει βαθύτατη και υπεύθυνη παιδεία. Μέσα από την διεθνή και εγχώρια παραγωγή να προσφέρει στον κόσμο την καλύτερη δυνατή τέχνη και να συμβαδίζει με τις κοινωνικές ανάγκες και ανησυχίες του κόσμου και όχι μόνο των εστέτ διανοούμενων. Στην ιστορία, όπως γνωρίζουμε, μαικήνες της εξουσίας ήταν χορηγοί μεγάλων καλλιτεχνών, όπως στον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, στον Μότζαρτ, κ.ά. Τώρα δεν υπάρχουν τέτοιοι προστάτες χορηγοί των καλλιτεχνών, ούτε τους δίνουν παραγγελίες για έργα, αντίθετα οι ίδιοι οι καλλιτέχνες προσφέρονται αφιλοκερδώς όταν τους καλέι η συνείδησή τους.

Άλλη μία σημαντική ερώτηση που χωράει πολύ συζήτηση, αλλά θα την επικεντρώσω στο ρητό του Πλάτωνα που τα έχει πει όλα σε μία φράση:

«Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους πολύ κατώτερούς τους»

Να απαγορεύεται αυστηρά να νομοθετούν οι άσχετοι. Αρκετά μας πήραν στο λαιμό τους «οι σχετικοί» αρμόδιοι νομοθέτες.

Θα του διάβαζα το τέλος του παραμυθιού μου «Το χειμωνόσπιτο»:

– Να τολμάς να μη φοβάσαι, είπε το Θάρρος

– Να αγαπάς, να συγχωρείς, είπε η κυρα Καλοσύνη

– Να εκτιμάς αυτό που έχεις, να το φροντίζεις, να το προσέχεις, είπε η κυρά-Ζωή.


Στο "τοβιβλίο.net"

Ο Δημήτρης Κάσσαρης συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Η συγγραφή γενικά είναι απόρροια διαβάσματος παιδικής, εφηβικής και κλασσικής λογοτεχνίας μέσα από τα ανάλογα βιβλία που συνοδεύουν την κάθε ηλικία. Η αρχή έγινε με τα κλασσικά εικονογραφημένα των εκδόσεων Πεχλιβανίδη και με τους ήρωες εκείνους που έκαναν άθλους και έκοβαν γόρδιους δεσμούς. Ήταν και τα κόμικς με τον τρομερό σούπερμαν που ξεπετάγονταν από τις σελίδες για να πολεμήσει τους κακούς και να αποδώσει δικαιοσύνη, αυτόν τον σούπερμαν που λείπει στις μέρες μας. Αργότερα αυτά τα αναγνώσματα αντικαταστάθηκαν με τα κανονικά αριστουργήματα της κλασσικής μεταφρασμένης λογοτεχνίας. Δον Κιχώτης, Άθλιοι, Ντίκενς, Μαρκ Τουέιν και πολλοί άλλοι. Ο Μάρκος Αυρίλιος και οι Στωϊκοί φιλόσοφοι. Παράλληλα με όλα αυτά, ηχούσε στο σπίτι η μελοποιημένη ποίηση των Τάσου Λειβαδίτη, Ρίτσου, Ελύτη και άλλων που έφεραν τον Καβάφη, την Κική Δημουλά και άλλους πολλούς και νέους. Κάπως έτσι, μαζί με την αρωγή της τέχνης και της επίμονης δουλειάς, δημιουργήθηκε μια παλέτα με κάθε λογής χρώματα για να’βρει χώρο και να αναπτυχθεί το προσωπικό μου εργαστήρι που οδήγησε στην συγγραφή παιδικών βιβλίων.

Σημαίνει πολλά. Σκαλίζω σπέρνω και ραντίζω το χώμα να βλαστήσει καρπούς και ανθάκια. Το κρασί σε υγρό και σκοτεινό κελάρι για να δέσει το άρωμά του. Σημαίνει εκφράζω κάτι βαθύτερο από αυτό που φαίνεται, κάτι περισσότερο από το αυτονόητο. Σημαίνει ανακινώ τα βαθιά κρυμμένα και άλλα εν υπνώσει που ήταν χρόνια σε αναμονή και ήρθε η ώρα τους να βγουν στο φως. Σημαίνει αυτό που λέει μια Πομάκικη παροιμία: “Τάιζε την ψυχή για να σ’ ακούει”.

Ο άνθρωπος, τα ζώα και τα λουλούδια γεννιούνται. Με πότισμα, με καλλιέργεια, με δουλειά, με υπομονή και με αγάπη, αναπτύσσονται και βγάζουν καρπούς, “γίνονται”.

“Το χειμωνόσπιτο”, το παιδικό μου βιβλίο στις εκδόσεις Καλέντη, είναι για όλες τις εποχές του χρόνου όπως και οι αληθινές αξίες της ζωής είναι παντός καιρού και περιέχονται σε αυτό. “Το χειμωνόσπιτο” είναι ένα σύμβολο ένας τόπος αγνότητας όπου δεν υπάρχει ίχνος βίας, τοποθετημένο μακριά και έξω από την διαφθορά, το ψέμα, την εκμετάλλευση και τόσα άλλα που συμβαίνουν μπροστά μας και μπροστά στα μάτια των παιδιών. Μέσα από τους διαλόγους των ηρώων της φύσης και τους στίχους μου που μελοποίησε ο συνθέτης Νίκος Ξανθούλης, την εικονογράφηση του Βασ. Παπατσαρούχα και την σκηνοθετημένη αφήγηση της ηθοποιού Λίλας Μουτσοπούλου,  προβάλλεται η πολύτιμη αξία της φύσης που δυστυχώς ο άνθρωπος δεν εκτιμά, δεν σέβεται και δεν προσέχει όσο θα έπρεπε. Ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, αλλά αποτελεί ένα μέρος του οικοσυστήματος όπως όλα τα όντα του πλανήτη. Όμως, όπως έχει πει ο Σεφέρης, ο άνθρωπος έχει τόση βαρβαρότητα που βάζει τα δυνατά του να την αποτυπώσει σε δάση, σε πολιτείες ακόμα και στον ίδιο τον άνθρωπο.

Τα παιδιά ως αναγνώστες, ως ακροατές και ως θεατές είναι ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο κοινό. Σαν ένα καλοκουρδισμένο όργανο που θα πρέπει να κάνεις τις χορδές του να ηχήσουν αρμονικά σε μια όμορφη μελωδία και σαν κρουστό ώστε να κρατηθεί ο ρυθμός της ιστορίας μέσα από ενδιαφέρουσες εικόνες. Αυτές που θα καταφέρεις να δημιουργηθούν στο μυαλό του παιδιού μέσα από τη δράση και το χιούμορ ώστε να υπάρχουν ισόποσα υλικά συγκίνησης, παιχνιδιού και διασκέδασης.

Σε αυτή την ερώτηση, αγαπητή Βούλα, θα σου απαντήσω με ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ: “Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει/ Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα/ Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα/ Κι αυτό που θέλω να σου πω το πιο όμορφο από όλα δεν στο’χω πει ακόμα”.

Είναι πολλές, πάρα πολλές: Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ και ευχαριστώ!

Για να μπω στον μαγικό ρεαλιστικό κόσμο ενός μυθιστορήματός μου που το παίδεψα και με παίδεψε για πολλά χρόνια και ολοκληρώθηκε πολύ όμορφα πριν από μερικούς μήνες. Ωστόσο ο μαγικός κόσμος του παιδικού βιβλίου δεν εγκαταλείπεται εφόσον παράλληλα ένα νέο μου παραμύθι ετοιμάζει τα πανιά του και περιμένει την άδεια απόπλου.


Στο “LIFONOMY”

Το Χειμωνόσπιτο: Ένα παραμύθι «έργο τέχνης» του Δημήτρη Κάσσαρη

 

«Το Χειμωνόσπιτο» είναι ένα έργο τέχνης. Αυτό το μεγάλο σε σχήμα βιβλίο, με την καλαίσθητη εικονογράφηση που σε παρασύρει στο εσωτερικό του και το γεμάτο αξίες και νοήματα περιεχόμενό του, δεν πρόκειται για ένα απλό παραμύθι.  Συνδυάζει τη φαντασία με τον πεζό και τον έμμετρο λόγο, τη μουσική και το τραγούδι, μέσα από ένα παιχνίδι λέξεων και εικόνων. Είναι μοναδικό στο είδος του, όπως μοναδικός είναι και ο πολυτάλαντος δημιουργός του, ο συγγραφέας – ποιητής – συνθέτης – τραγουδιστής Δημήτρης Κάσσαρης.

Το Lifonomy βρέθηκε στο μαγικό κόσμο του Χειμωνόσπιτου και είχε τη χαρά να συνομιλήσει με το συγγραφέα.

Δημήτρη, καλώς ανταμώσαμε στο Χειμωνόσπιτό σου! Εντυπωσιάστηκα από τις πόρτες και τα παράθυρα που είναι ορθάνοιχτα! Κι από τις νότες  που παρελαύνουν τριγύρω!

Καλώς σε βρήκα Μαρία! Ευχαριστώ για τη φιλοξενία των ανησυχιών μου στην εξαιρετική σας διαδικτυακή σελίδα Lifonomy που έχετε μαζί με τον Γιώργο Πατσιλίβα, τη Σπυριδούλα Πατσιλίβα και τους συνεργάτες σας. Καλοτάξιδη εύχομαι γιατί είναι μια σελίδα πολιτισμού που δεν πρέπει να λείπει από το αμφιλεγόμενο διαδίκτυο. Όσον αφορά το «Χειμωνόσπιτο», το οποίο είναι το πρόσφατο παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο μου που εκδόθηκε, έχει ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό που εντόπισες και το κάνει να διαφέρει από τα άλλα. Έχει τις πόρτες και τα παράθυρα του ολάνοιχτα, πράγμα αδιανόητο για τη σύγχρονη εποχή μας, σε πόλεις όπου όλοι κλειδαμπαρώνονται πλέον με συναγερμούς, με κάμερες και με πόρτες ασφαλείας. Και με το φόβο μιας απειλής. «Αυτό το σπίτι σε ησυχάζει, σε γαληνεύει», είναι μια φράση από τα τόσα καλά που έχουν γραφτεί από ειδικούς για το Χειμωνόσπιτο και τους ευχαριστώ και από εδώ. Δεν υπάρχει φόβος, γιατί αυτό το σπίτι αποτελεί μέρος και προέκταση της φύσης όπως το φαντάστηκα από την αρχή στο μυαλό μου. Επίσης, τα ολάνοιχτα παράθυρα και οι πόρτες σημαίνουν την αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου. Από αυτά τα ανοιχτά παράθυρα, πουλιά και αέρας μπαινοβγαίνουν ελεύθερα και στα φιλόξενα δωμάτια κουρασμένοι οδοιπόροι βρίσκουν απάγκιο. Ανάβουν το τζάκι και ηρεμούν από τον πολύβουο έξω κόσμο. Το μόνο που ακούν είναι ο ήχος της φωτιάς μαζί με ψιθύρους όπως …»Είναι πολύ όμορφο να καις μέσα σε ένα παραμύθι», ψιθυρίζει το τζάκι,… «Και να αφήνεις την αγάπη να σε τσουρουφλίζει», τα κούτσουρα… «Να σε διαπερνά μια απαλή ζεστασιά» η καμινάδα, ενώ μέσα από το cd του βιβλίου ο τραγουδιστής-συγγραφέας μαζί με ένα μικρό κορίτσι τραγουδούν… «Η αγάπη μικρό χειμωνόσπιτο, στη φεγγαρόλουστη νύχτα, μικρό μου ζεστό χειμωνόσπιτο, καληνύχτα, καληνύχτα».

Από φαντασία και συναίσθημα με ανθεκτικά μονωτικά υλικά στους τοίχους για να μην μπάζει η υγρασία της σκληρής πραγματικότητας και να κρατιέται σε σωστή θερμοκρασία η θέληση και η αγάπη για την καλή ζωή.

Το δώρο που έκανα στη σύντροφό μου όταν της έγραψα μικρά παραμύθια. Αυτή ήταν η αρχική έμπνευση γιατί από εκεί και πέρα το χειμωνόσπιτο το επεξεργάστηκα, το φρόντισα και έγραψα και στίχους που έγιναν ωραία τραγούδια. Ύστερα έβαψα τους τοίχους, σκάλισα τον κήπο και φύτεψα διάφορα οπωρικά, επιδιόρθωσα την στέγη και απ’ έξω έγραψα μια αφιέρωση «Στα παιδιά χωρίς σπίτι, στα παιδιά χωρίς».

Αν απαντούσα με τα μάτια ενός εφήβου το Χειμωνόσπιτο θα βρισκόταν σε κομβικό σημείο, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά του κόσμου! Σε σημεία εκκίνησης και σε αφετηρίες νέων ξεκινημάτων.

Αν όμως ήμουν παιδί, θα έβλεπα τον πλανήτη σαν ένα χοντροκέφαλο άνθρωπο που βγάζει καπνούς. Θα έπαιρνα το Χειμωνόσπιτο και θα του το φόραγα καπέλο. Στραβά στο βόρειο πόλο.

Ας ακούσουμε σήμερα, 16 Απριλίου του έτους 16, το παγκόσμιο μήνυμα Αλληλεγγύης από τη Λέσβο από τους αρμόδιους Πατέρες και από τον Πάπα Φραγκίσκο και ας κρίνουμε. Δεν είμαι γκουρού, δεν γράφω για να μεταδίδω μηνύματα, δεν το έχω κάτι τέτοιο και όσο μαθαίνω τόσο ανήξερος αισθάνομαι. Μου αρέσει που είμαι απλός και μπορώ να εκφράζω αυτό που θέλω και ως εκεί που μπορώ. Άλλωστε όλα τα είπαν αιώνες πριν τα φωτισμένα πνεύματα της αρχαιότητας, ο Χριστός, ο Βούδας, οι ανά τους αιώνες μεγάλοι δάσκαλοι ως το τελευταίο μήνυμα του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ για ένα δικαιότερο κόσμο. Το αν ο κόσμος μας έγινε καλύτερος από τότε και αν τα μηνύματά τους υπερίσχυσαν στη λαίλαπα της παρηκμασμένης ανθρωπότητας, ας τ’αφήσουμε καλύτερα. Από εκεί και πέρα όμως ο καθένας δημιουργός από μας περιγράφει τη ζωή με το δικό του εκφραστικό τρόπο, αφήνοντας απλώς το προσωπικό του αποτύπωμα επάνω στα ήδη λεχθέντα. «Λόγια παλιά είναι η τέχνη μου με ντύμα νέο» είπε ο Σαίξπηρ.

Δεν τόχω σκεφθεί ποτέ, εκείνο που ξέρω είναι ότι όταν κάτι με γαργαλάει όταν ξυπνάω το πρωί, όταν κάτι φτερουγίζει στο μυαλό μου εκεί που περπατάω και όταν γράφω, ο μικρός Δημήτρης είναι παρών και μου πετάει χαλικάκια κρυμμένος πίσω από μια φτερωτή βάρκα. Τα χαλικάκια είναι ιδέες και η βάρκα η φαντασία που με κλέβει και πετάμε μαζί διαγράφοντας πιρουέτες στο χρόνο. Πίσω, μπρος, εδώ και παντού. Αυτό συνέβη και στο «χειμωνόσπιτο».

Βιωματικά στοιχεία του μικρού Δημήτρη είναι η φύση από ένα νησί που έζησε τα πρώτα χρόνια με παππούδες και γιαγιάδες σε σπίτια όπου οι πόρτες δεν κλείδωναν ποτέ, οι αλάνες που μάτωνε τα γόνατα, ζώα του δάσους κανονικά και όχι από εικόνες παραμυθιών, ψάρεμα σε μια βάρκα με ένα θείο που τραγουδούσε ωραία, μάζεμα της ελιάς και μέσα σε όλα ο αγώνας της επιβίωσης και άλλα άχαρα της επαρχιακής ζωής

Ωστόσο το Χειμωνόσπιτό μου είναι η οικολογική μου συνείδηση που λέει ότι ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του κόσμου αλλά ότι κι ο ίδιος αποτελεί τμήμα ενός συνόλου του οικοσυστήματος. Ότι δεν μπορούμε να ζούμε με δικούς μας κανόνες αλλά να συμβαδίζουμε με εκείνους της φύσης. Βλέπουμε πόσο μεγάλη καταστροφή έχει προκαλέσει ο άνθρωπος στον πλανήτη με συνέπειες κλιματικών αλλαγών και άλλων που οδηγούν σε ανθρωπιστικές κρίσεις. «Έχουμε τόση βαναυσότητα που θα ‘λεγε κανείς βάζουμε τα δυνατά μας να την αποτυπώσουμε σε πόλεις, σε δάση, σε θάλασσες ακόμα και στον ίδιο τον άνθρωπο», έγραψε ο Σεφέρης.

Θα ήθελα να είμαι το alter ego του διαφορετικού και παράξενου της ιστορίας, του Ητα-Ύψιλον με το ημίψηλον που έρχεται φουριόζος από το βασίλειο της τεχνολογίας. Ο δικός μου Ήτα-Ύψιλον θα τη χρησιμοποιούσε για το κοινό καλό και όχι για δικά του οικονομικά συμφέροντα. Θα χρησιμοποιούσε τη δύναμή του και τις άπειρες δυνατότητες των ηλεκτρονικών υπολογιστών, επίσης την οικονομική του ευρωστία για να κάνει το Χειμωνόσπιτο «σπίτι του νέου ανθρώπου του νέου κόσμου». Του ισορροπημένου, του ορθολογιστή αλλά και εκείνου με την εν-συναίσθηση. Του ανθρώπου της προσφοράς αλλά και της διεκδίκησης. Του δίχως πονηριά αλλά με εξυπνάδα και ευφυΐα. Του γεμάτου καλοσύνη αλλά και με θεληματική δύναμη.

Ο Σούπερμαν, ο Γιώργος Θαλάσσης, ο Αχιλλέας, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Καραϊσκάκης, οι γενναίοι και άφοβοι, όσοι ξεπετάγονταν σαν δυναμίτες μέσα από τα κόμικς και από τα θρυλικά κλασσικά εικονογραφημένα, τα οποία ήταν και τα πρώτα μου διαβάσματα. Εκείνα που με προετοίμασαν για την κλασσική λογοτεχνία και για την αγάπη του διαβάσματος που αργότερα έγινε καθημερινή συνήθεια και μαζί με το φαγητό, τον έρωτα, την τέχνη, την αγάπη των φίλων είναι είδος πρώτης ανάγκης.

Έχεις δίκιο. Αλλιώς διαβάζει κανείς κι αλλιώς αφηγείται και όχι μόνο στα παιδιά. Όμως η πράξη της αφήγησης είναι σημαντική για την προσέγγιση του παιδιού στη λογοτεχνία. Ο ήχος και οι λέξεις, ο τρόπος που εκστομίζονται από αγαπημένα οικεία πρόσωπα, γιαγιά, παππού, μητέρα, πατέρα, η έκφραση τους στο πρόσωπο με χαμηλή φωνή και δίχως εξάρσεις είναι όλη η προετοιμασία για πολλά. Ο αφηγητής χρειάζεται να μπαινοβγαίνει μέσα από τις σελίδες του παραμυθιού, όσο μπορεί με το δικό του απλό τρόπο να γίνεται ο ίδιος όλοι οι ήρωες και να βρίσκεται σώμα και ψυχή εκεί. Όχι να σκέφτεται την επόμενη δουλίτσα που έχει να κάνει μόλις βγει από το παιδικό δωμάτιο. Το απλό διάβασμα είναι η διεκπεραίωση μιας υποχρέωσης. Όπως η χιουμοριστική διαφήμιση που ακούγεται από το ραδιόφωνο όπου ένας πατέρας αδιάφορος και ανενημέρωτος για παιδικά παραμύθια, όταν το παιδί τού ζητάει να του πει παραμύθι, διαβάζει τα συστατικά ενός φαρμάκου για να τελειώνει.

Όπως όταν ρωτούσαν τον Αϊνστάιν πώς μπορεί να γίνει το παιδί τους έξυπνο σαν κι αυτόν και απαντούσε: διαβάστε του παραμύθια, πολλά παραμύθια.

Ευχαριστώ πολύ


Στην ΕΡΤ Βόλου

Στις 5 Απριλίου 2016, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας ημέρας παιδικού βιβλίου συνομιλήσαμε με την δημοσιογράφο κ. Βίκυ Καποτά, στην ΕΡΤ ΒΟΛΟΥ και στην πολιτιστική εκπομπή της “Κόντρα στους καιρούς”.

Με αφορμή το παιδικό μου βιβλίο “Το χειμωνόσπιτο”, για ποιό λόγο το έγραψα, για τα σημερινά μηνύματα που περιέχει.

Επίσης για την σημασία της φιλαναγνωσίας και γενικά για την παιδική λογοτεχνία.


Στο "Ράδιο 1" με τον Διονύση Λεϊμονή

Με το συγγραφέα & μουσικό Δημήτρη Κάσσαρη συνομίλησε ο εκπαιδευτικός-συγγραφέας Διονύσης Λεϊμονής στη ραδιοφωνική του εκπομπή «Μιλάμε για το βιβλίο», στο Ράδιο 1 του Βόλου, για το «Το Χειμωνόσπιτο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλέντης. Στο ραδιόφωνο που αγαπάει το βιβλίο, τις Τέχνες και τον Πολιτισμό


Στο KIFISIA PRESS για το χειμωνόσπιτο

Ένα υπέροχο δώρο για τις γιορτές και όχι μόνο σας περιμένει στα βιβλιοπωλεία όπου κυκλοφορεί το παιδικό βιβλίο του Δημήτρη Κάσσαρη, «Το Χειμωνόσπιτο» από τις εκδόσεις Καλέντης. Για παιδιά από 6 ετών αλλά και για κάθε ηλικία. Περιλαμβάνει ένθετο CD με αφήγηση και με τραγούδια.

Ένα χαρούμενο και ζεστό σπίτι, στην καρδιά του χειμώνα όπου τα πράγματα και η φύση προσωποποιούνται και ζωντανεύουν μέσα από το παιχνίδι των λέξεων και μέσα από τις εικόνες και τα τραγούδια. Αυτοί που κατοικούν σε αυτό τραγουδούν……

Είμαι το Λα της βροχής / Μια σταγόνα ουρανού / Στην αυλόπορτα της γης….και….Είμαι το Σι ο αέρας / Μιας χειμωνιάτικης μέρας / Μιας συναχωμένης Δευτέρας…..Επίσης Οι 100 αγαπημένες θυγατέρες του ήλιου…..Η Λάμπρια, η Κένζια, η Μέθια, Η Μελιώ…..και ο χαρούμενος Μεσημεράκης, που χτυπάει το ντριν του…..Ντο,ρε,μι, έρχομαι / Ντο,ρε,μι, φτάνω / Στο μικρό ποδήλατο επάνω……

Ένα ποιητικό εικονογραφημένο παραμύθι γεμάτο μηνύματα για αληθινές αξίες της ζωής, όπως η αλληλεγγύη, η μοιρασιά, η προσφορά. Η ευφάνταστη εικονογράφηση είναι του Βασίλη Παπατσαρούχα, η σκηνοθετημένη αφήγηση της ηθοποιού Λίλας Μουτσοπούλου και η μουσική σύνθεση των τραγουδιών του μουσικοσυνθέτη Νίκου Ξανθούλη, σε στίχους του συγγραφέα.

Ο συγγραφέας μας είπε όταν τον ρωτήσαμε:

-ΓΙΑΤΙ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΕ ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ;

-ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΥΘΥΝΕΣΤΕ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΚΟΙΝΟ;

«Οι δύο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σας είναι συγχρόνως και αντι-παράλληλες απαντήσεις μου. Μου αρέσει να γράφω παιδικά βιβλία για να απευθύνομαι και να επικοινωνώ με τα παιδιά που είναι πηγή ζωής, έμπνευσης και φαντασίας.

Επίσης, απευθύνομαι στα παιδιά γιατί αισθάνομαι ότι επικοινωνώ μαζί τους αφήνοντας ελεύθερη τη φαντασία με βασικά υλικά την γνώση και τις αξίες της ζωής. Ακόμη, γιατί το κοινό των παιδιών είναι εκείνο που ο καλλιτέχνης- συγγραφέας ζυγίζει και μετράει το όποιο δημιούργημά του.

Τα παιδιά ή θα σε ανταμείψουν με όλη την αγάπη και την λιακάδα της αλήθειας τους ή θα σε περιβάλλουν με χασμουρητά και βαρεμάρα. Ενδιάμεσο δήθεν και ψεύτικο δεν έχει. Κάτι τέτοιο ευτυχώς δεν έτυχε να το βιώσω.

Εκτός του ότι λατρεύω τα παιδιά και γνωρίζω την εφηβική δύσκολη ηλικία, λειτουργώ ως εμψυχωτής όπως κάθε συγγραφέας οφείλει όταν απευθύνεται σε παιδιά και σε εφήβους. Αυτή την αγάπη την νιώθω όταν επιστρέφεται, είναι αμοιβαία.

Παρ’ όλο που νομίζω ότι σας απάντησα, το «θέμα παιδί» δεν εξαντλείται τόσο εύκολα.  Ίσως μια άλλη βαθύτερη απάντηση κρύβεται στο ότι μέσα σε κάθε συγγραφέα που γράφει, τραγουδάει, και δημιουργεί για τα παιδιά, εξακολουθεί να υπάρχει το παιδί που δεν μεγάλωσε εντελώς…»

Ευχαριστώ
Με εκτίμηση
Δημήτρης Κάσσαρης.