Στο "Μουσικόγραμμα" από την συνθέτρια Αρετή Κοκκίνου

Δημήτρης Kάσσαρης: «Ο Έλληνας έχει στο DNA του το τραγούδι»

Γράφει η Αρετή Κοκκίνου

Με τον ερμηνευτή, συγγραφέα και τραγουδοποιό Δημήτρη Κάσσαρη έχουμε πολλές φορές ξαναβρεθεί…. στα ίδια μέρη, για να χρησιμοποιήσω κι εγώ τον πασίγνωστο στίχο του Μιχάλη Γκανά, αρχής γενομένης παλαιότερης όμορφης επί σκηνής συνεργασίας μας. Τότε ήδη είχα πρωτοακούσει κάποιες από τις όμορφες μελοποιήσεις του στα τρίστιχα του Γιάννη Ρίτσου. Η όλη εργασία αυτή υλοποιήθηκε δισκογραφικά και κυκλοφόρησε με τον πανέμορφο τίτλο “Νεροσταγόνες” (Protasis Music, 2019). Ερμηνευτές, ο Πάνος Μπούσαλης και η Ρίτα Αντωνοπούλου, ενώ τις ενορχηστρώσεις υπογράφει ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης.

Η παρουσίαση μελοποιημένης ποίησης Γιάννη Ρίτσου είναι από μόνη της ένα γεγονός και ο δίσκος ήδη έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον των φίλων του έντεχνου τραγουδιού. Επιπλέον αφορμή της συνάντησής μας στο Μουσικόγραμμα οι φετινές χειμερινές εμφανίσεις του σε σκηνές της Αθήνας, με επόμενη αυτή της 6ης Φεβρουαρίου στις “1002 Νύχτες”. Τίτλος παράστασης “ΧΟΡΔΕΣ, ΜΟΡΦΕΣ, ΕΠΟΧΕΣ”… Είναι φανερό ότι ο Δημήτρης έχει ικανότητα στους εύστοχα ποιητικούς τίτλους και όχι μόνο. Ας μας πει ο ίδιος τα υπόλοιπα…

Όπως ξέρεις, λειτουργώ με τις δύο ιδιότητες, του τραγουδοποιού και του συγγραφέα παιδικών βιβλίων και ποίησης. Είχαν ήδη εκδοθεί παιδικά μου βιβλία, ενώ παράλληλα είχα μελοποιήσει έναν κύκλο από 6 ποιητές. Εμείς είχαμε εστιάσει στο τελευταίο μου βιβλίο “Το Χειμωνόσπιτο” που εκδόθηκε από τις εκδόσεις “Καλέντης” και περιέχει και cd με παιδικά τραγούδια. Όπως πάντα ψάχνομαι με κάτι, εκείνη την περίοδο έψαχνα να μελοποιήσω και να τραγουδήσω ποιητές μας, που να απευθύνονται σε παιδιά. Γνώριζα το “Πρωινό Άστρο” του Ρίτσου, που απευθυνόταν στην κόρη του Έρη, όπως και άλλα μελοποιημένα ποιήματα για παιδιά. Ανάμεσα σε διάφορες ποιητικές συλλογές βρήκα το βιβλίο με τα 3στιχα του Ρίτσου που δεν απευθύνονταν σε παιδιά, αλλά, από τη στιγμή που το κράτησα στα χέρια μου, δεν το άφησα. Στο ποιητικό αυτό έργο, χωρισμένο σε 3 ενότητες τρίστιχων, ο Ρίτσος κατορθώνει αυτό που καταθέτει να αφορά όλους.

Όπως στα γιαπωνέζικα χάικου, όπου η στιγμή συλλαμβάνεται σαν κάτι αιώνιο. Αυτά και άλλα βρήκα στο συγκεκριμένο υλικό, όπου έχοντας την θετική συγκατάθεση της κόρης του ποιητή και φίλης, Έρης, που πρωτοάκουσε τα τραγούδια, προχώρησα και ολοκλήρωσα τις “Νεροσταγόνες”.

Στις “Νεροσταγόνες” λειτούργησα περισσότερο ως συνθέτης και λιγότερο ως τραγουδιστής. Η επιλογή των συγκεκριμένων τραγουδιστών, Ρίτας Αντωνοπούλου και Πάνου Μπούσαλη, έγινε, αφού είχα ολοκληρώσει τα τραγούδια. Τα κριτήρια ήταν η ερμηνευτική ευαισθησία. σε συνδυασμό με το μοναδικό ηχόχρωμά τους που διέκρινα ότι ταίριαζε με τις μελωδίες μου. Ο μαέστρος και κλασσικός κιθαρίστας Μανόλης Ανδρουλιδάκης ενορχήστρωσε όμορφα τα μισά τραγούδια από τα 10 μαζί με το ορχηστρικό. Εκτός από προγραμματισμό έπαιξε κιθάρες, μπαλαλάικες και πιάνο με τη συμμετοχή του συνεργάτη του Τάσου Αθανασιά που έπαιξε ακορντεόν και ακορντίνα. Οι μουσικοί που συμμετείχαν στα υπόλοιπα τραγούδια επίσης, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, δεν τους ξεχνάω ποτέ και επίτρεψέ μου να τους αναφέρω:

Μάνος Αβαράκης, Γιώργος Τσοκάνης, Σταύρος ΠαργινόςΑντρέας ΝικόληςΛευτέρης Κρητικός. Το cd κυκλοφορεί από την “Protasis Music” σε φυσική μορφή και σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες και στο youtube. Ημερομηνία κυκλοφορίας Ιούνιος 2019. (Αρχείο Πέτρου Δραγουμάνου).

Στις πάντα ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σου, για την ποίηση δεν χωρά μόνο μία απάντηση. Ειδικά, όταν ασχολείσαι παιδιόθεν ως αναγνώστης με την ποίηση και τους μεγάλους μας ποιητές, όταν τους έχεις πολυτραγουδήσει και, ως προέκταση αυτών, φτάνεις σε μια ηλικία να αποστάξεις κι εσύ βιώματα και υπαρξιακές αναζητήσεις στο λευκό χαρτί. Όσον αφορά στη σύγχρονη ποιητική δημιουργία, έχουμε άξιους ποιητές μείζονες και ελάσσονες, όπως έχουμε τα τελευταία χρόνια με την ευκολία του διαδικτύου και μια έξαρση από μιμητές, λογοκλόπους και ψευτο-δημιουργούς του “ό, τι δηλώσεις είσαι”. Αυτά εν συντομία.

Με ενδιαφέρει όχι ως αυτοσκοπός. Όπως προείπα, εκτός από τον Ρίτσο έχω ολοκληρώσει έναν κύκλο από έξι ποιητές της ίδιας περιόδου, ενώ από σύγχρονους μου αρέσουν πολλοί, αλλά με απασχολεί η αντιποιητική εποχή που ζούμε. Παρόλα αυτά δεν απογοητεύομαι. Με ενδιαφέρει ο ομοιοκατάληκτος ποιητικός στίχος που έχει ένα τσαγανό, μια ιδέα, είναι τεχνικά δουλεμένος και αισθητικά ψαγμένος και γύρω από τη σημερινή πραγματικότητα. Συμβαίνει κάποιες φορές τυχαία να αναβοσβήνει κάτι ενδιαφέρον μπροστά μου και να ξεκινήσει μια ολόκληρη κατάσταση. Έτσι βρίσκομαι σε μια συνεχή διαδικασία, όπου έχω ολοκληρώσει μια σειρά τραγουδιών επάνω σε τέτοιους ποιητικούς στίχους φίλων ποιητών αλλά και δικούς μου. Κάποια από αυτά μάλιστα τα παρουσιάζω και στα ζωντανά μου προγράμματα και χαίρομαι με την θετική ανταπόκριση που έχουν στο πρώτο άκουσμα.

Όχι πια, όσο περνάν τα χρόνια όλο και πιο σπάνια συναντάμε αυτό το είδος του ανθρώπου. Δεν μπορεί να επαναληφθεί το θαύμα της επιτυχίας που είχε το μελοποιημένο τραγούδι από το΄60 και μετά που δημιούργησε μια νέα πολιτιστική ταυτότητα και στα πιο χαμηλά στρώματα. Ωστόσο, ο Έλληνας έχει στο DNA του το τραγούδι. Γι’ αυτό κι εμείς ό, τι και να γίνει θα επιμένουμε να το τραγουδάμε μαζί με τα νέα δικά μας τραγούδια. Άλλωστε το βλέπουμε στο δικό μας όμορφο κοινό, που μας ακολουθεί, πόσο διψάει και συγκινείται, γιατί είναι κάτι πολύ δικό του, ένα κομμάτι από τη ζωή του. Στο ίδιο αυτό κοινό εννοείται περιλαμβάνονται και πολύ πιο νέοι σε ηλικία που τα ανακαλύπτουν και τα αγαπούν.

Είναι διαφορετικές παράμετροι που στην καθεμιά έχω γράψει την προσωπική μου ιστορία και είμαι περήφανος για αυτό. Ως ερμηνευτής, πριν από την θητεία μου στην Λυρική Σκηνή, που ήταν μεγάλο σχολείο για ‘μένα, ξεκίνησα κατευθείαν στα βαθειά με τον Χρήστο Λεοντή, ερμηνεύοντας Γιάννη Ρίτσο και άλλους ποιητές, δίπλα σε ερμηνεύτριες επίσης σχολείο, την Μαρία Δημητριάδη σε συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό και τη Νένα Βενετσάνου στο Φεστιβάλ Μεσογειακού Τραγουδιού στη Βαλένθια. Στη συνέχεια συνεργάσθηκα με τον Μάριο Τόκα, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Γιάννη Σπανό και τον Μιχάλη Τρανουδάκη, δίπλα στους αντίστοιχους τραγουδιστές που τους συνόδευαν.

Ο τραγουδοποιός μέσα μου είχε ξεκινήσει από την πρώτη στιγμή που ο καπετάνιος πατέρας μου έφερε δώρο μια κιθάρα από την Ισπανία, φτάνοντας ως το σήμερα με το τραγούδι μου “Ίμβρος”, το οποίο τραγούδησε και ενορχήστρωσε ο Γιώργος Νταλάρας, σε ποίηση της Εύης Τσιτιρίδου. Στη συνέχεια με τον δίσκο “Μικρές Λιακάδες” με παιδικά τραγούδια σε μουσική και στίχους δικούς μου, όπου τραγουδάω με την συμμετοχή της Γεωργίας Βεληβασάκη και της παιδικής χορωδίας, όπου, μεταξύ άλλων μουσικών, έπαιξες κι εσύ μαντολίνο και κιθάρα.

Παράλληλα, ως τραγουδιστής κυκλοφόρησα το Live cd “Ταξιδευτής στις μουσικές του κόσμου”.

Φτάνουμε λοιπόν στην μελοποίηση των 3στιχων του Ρίτσου, με τις “Νεροσταγόνες”, με τη συμμετοχή της Ρίτας και του Πάνου που ανέφερα πριν. Όσο για τον Λογοτέχνη, μου συνέβη ερήμην μου, όταν μια μέρα οι στίχοι και τα ποιήματα που μέχρι τότε σκάρωνα, λοξοδρόμησαν οι λέξεις τους, επαναστάτησαν και έγιναν σκέψεις και παραμύθια στο λευκό χαρτί. Όλα αυτά λοιπόν μαζί συνθέτουν τον καλλιτέχνη και το ένα συμπληρώνει το άλλο.

Σ’ ευχαριστώ που το λες… Είμαστε τα βιώματα, οι εμπειρίες, οι επιλογές μαζί και με τα λάθη που έχουν καθορίσει την πορεία και τα πεπραγμένα μας και μας έχουν διαμορφώσει ως προσωπικότητες. Όσο πιο πολύ έχεις βιώσει πράγματα και καταστάσεις τόσο πιο εκφραστικός και αληθινός γίνεσαι ως καλλιτέχνης. Βγαίνει αυτό στο τραγούδι, στη σκηνή, στο γράψιμο. Προσωπικά, από μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου, προσπάθησα και απελευθερώθηκα από ό, τι αρνητικό με τραβούσε πίσω, λάθος άνθρωποι, δουλειές, συνθήκες, και σε αυτό τον αγώνα με βοήθησε η πίστη σε αρχές και αξίες, η συγγραφή, η μουσική και το τραγούδι, οι λίγοι και εκλεκτοί φίλοι μου και κυρίως η γυναίκα μου.

Μου αρέσει γενικά η συνεργασία, όπως αυτή η στιγμή που μία συνθέτις παίρνει συνέντευξη από έναν άλλο καλλιτέχνη και σ’ ευχαριστώ γι αυτό Αρετή, όπως και το Μουσικόγραμμα και την Μίνα Μαύρου, για την φιλοξενία και την προβολή των ανησυχιών μου. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι ύστερα από την διάλυση και το φιάσκο της ΑΕΠΙ δεν υπάρχει ακόμα η ενότητα και η ομοψυχία στο πολύ σοβαρό θέμα της δημιουργίας ενός και μόνου δυνατού εισπρακτικού οργανισμού πνευματικών δικαιωμάτων.

Στον τίτλο οι Χορδές δηλώνουν τα φυσικά όργανα χωρίς καθόλου ηλεκτρισμό, μαντολίνο, κιθάρα, μπουζούκι και πιάνο, με δύο εξαιρετικούς μουσικούς, τον Δημήτρη Κουφογιώργο και τον Νίκο Βελόνια.

Οι Μορφές & Εποχές δηλώνουν τα σημαντικά τραγούδια μεγάλων δημιουργών που θα παίξουμε, συνθετών, στιχουργών, ποιητών και τραγουδιστών από διαφορετικές εποχές στην ιστορία του ελληνικού και λίγο του ξένου τραγουδιού. Φυσικά θα τραγουδήσω και δικά μου τραγούδια από τον δίσκο μου “Νεροσταγόνες” και κάποια άλλα ακυκλοφόρητα φίλων στιχουργών.

Να συμπληρώσω ότι ύστερα από την αρμονική μας συνεργασία με την Αργυρώ Καπαρού που συμμετείχε φιλικά στην προηγούμενη μου εμφάνιση τώρα στις 6 Φεβρουαρίου θα έχω και πάλι τη χαρά να συμμετέχει η υπέροχη ερμηνεύτρια και ραδιοφωνική παραγωγός Θέλμα Καραγιάννη.

Ναι, ήδη έχουμε έτοιμο το πρώτο τραγούδι μιας σειράς τραγουδιών, όπως ήδη είπα, και βρισκόμαστε σε διαδικασία ηχογραφήσεων.

Ευχαριστώ το Μουσικόγραμμα και εσένα Αρετή μου, για τις πάντα προκλητικές ερωτήσεις σου.

Καλή και γόνιμη χρονιά να έχουμε!


Στο diastixo.gr. Κριτική από την συγγραφέα και κριτικό λογοτεχνίας Ελένη Χωρεάνθη

Κριτική στο diastixo.gr από την συγγραφέα κριτικό λογοτεχνίας και μεταφράστρια Ελένη Χωρεάνθη

Μιλούν τα λουλούδια; Όλα μιλούν όταν έχουν κάτι να πουν, κάτι να δώσουν, κυρίως αν κάποιος τους μιλήσει με τη γλώσσα της καρδιάς. Όταν χαϊδεύεις ένα λουλουδάκι ή ακουμπάς τα δάχτυλα ή τα χείλη σου στα φυλλαράκια του, αν έχεις δυνατή ακοή κι ευαισθησία, ακούς μια σιγανή φωνή, σαν ευωδιά ή σαν πνοή από απαλό αεράκι να σου μιλάει με τον δικό του τρόπο. Και δεν χρειάζεται να είσαι πάνσοφος για να το καταλάβεις. Αρκεί να έχεις καθαρή καρδιά και νου παιδιού για να αντιληφθείς την αγαθή σοφία του Δημιουργού, την καλοσύνη και την αγαθότητα για να αγαπάς τη φύση, το περιβάλλον.

Πάνω σ’ αυτή τη σχέση του ανθρώπου με τα δημιουργήματα του Θεού, ο Δημήτρης Κάσσαρης, μουσικός και συγγραφέας βιβλίων για παιδιά, συνδυάζει τη μουσική με τη λογοτεχνία, δίνει φωνή και ψυχή στα λουλούδια. Άλλωστε, τα μικρά παιδιά ζουν στον δικό τους κόσμο και βιώνουν αυτόν τον κόσμο που τα περιβάλλει και νιώθουν ενωμένα με τη φύση και με όλα τα πλάσματα. Βιώνουν την παιδική ηλικία του μάγου, οπόταν όλα έχουν φωνή και ζωή ίδια με τη δική τους.

Έτσι, Τα μουσικολούλουδα του Δημήτρη Κάσσαρη, που η μαμά Μουσική έχει φυτέψει στην αυλή ολόγυρα στο σπίτι τους, δεν χρειάζονται παρά καθαρό αέρα, ήλιο και βροχή για να δώσουν το άρωμα και την ομορφιά τους στο περιβάλλον. Όταν δεν έχει βροχή, η μαμά Μουσική φροντίζει να τα ποτίζει και να τα συντηρεί. Αυτή η σιγουριά, ωστόσο, κάνει τα μουσικολούλουδα περήφανα και αλαζονικά. Και η συμπεριφορά τους απέναντι στον ασχημούλη κάκτο, που άθελά του φύτρωσε και μεγάλωνε ανάμεσά τους, ήταν σκληρή. Δεν ήθελαν καμιά επαφή μαζί του. Κι ο κάκτος ένιωθε μόνος και περιφρονημένος.

Όλα μιλούν όταν έχουν κάτι να πουν, κάτι να δώσουν, κυρίως αν κάποιος τους μιλήσει με τη γλώσσα της καρδιάς.

Όταν, όμως, όχι μόνο η βροχή σταμάτησε να βρέχει και να ποτίζει τα μουσικολούλουδα, αλλά και η ίδια η μαμά Μουσική χρειάστηκε να λείψει από το σπίτι, τα «παιδιά της» άρχισαν λίγο λίγο να μαραίνονται, ίσαμε που παραλίγο να ξεραθούν από τη δίψα. Τότε, στη δύσκολη στιγμή της ζωής τους, εκείνο το αγκαθωτό, άσχημο και αντιπαθητικό φυτό, το αταίριαστο με την ομορφιά τους, το διαφορετικό, εκείνο τα έσωσε προσφέροντάς τους νερό από όσο νερό είχε πάντα αποθηκευμένο στο κορμί του, για να αντέχει στην ξηρασία, ο ασχημούλης κάκτος!

Ένα όμορφο βιβλίο, απλό, με ευκολονόητους συμβολισμούς, χωρίς περιττές αναλύσεις, που με τις ολάνθιστες τρυφερές ζωγραφιές, που τις κάνουν ανάλαφρες τα απαλά ταιριασμένα χρώματα, τα καλοσχεδιασμένα σχήματα και οι

d kassaris

γλυκύτατες φιγούρες, που φιλοτέχνησε με ιδιαίτερα προσεγμένο τρόπο η Ελένη Μαραθού, δημιουργώντας ανάλογο περιβάλλον για να ευδοκιμήσουν τα ιδιαίτερα άνθη που καλλιεργεί ο Δημήτρης Κάσσαρης, γίνεται χαριτωμένο και ευχάριστο, καλοδεχούμενο από τους φίλους των λουλουδιών και της μουσικής.

«Ένα παραμύθι για τη δύναμη της επιβίωσης σε δύσκολες συνθήκες, για τη σημασία της συγγνώμης, για τον σεβασμό στο διαφορετικό και για την αγάπη που δεν κάνει διακρίσεις», ένα πολύ όμορφο βιβλίο, ένα ανοιξιάτικο ανάγνωσμα, γέννημα και προσφορά της εποχής, με εντυπωσιακό, ολάνθιστο εξώφυλλο που κυκλοφορούν οι Εκδόσεις 24γράμματα / Γιώργος Δαμιανός, προσφέρεται θαρρείς ως αντίδωρο στα παιδιά που, λόγω της καταραμένης πανδημικής νόσου, στερούνται και τη χαρά της ανθισμένης εξοχής.


ΕΡΤ Σε πρώτο πρόσωπο

Συγγραφείς και μεταφραστές μιλάνε στον Δημήτρη Μεϊδάνη για το πρόσφατο βιβλίο τους.
Σήμερα, ο Δημήτρη Κάσσαρης μας μιλάει για το βιβλίο του το οποίο απευθύνεται στους μικρούς μας αναγνώστες «Τα μουσικολούλουδα και ο παράφωνος κάκτος». Οι ζωγραφιές είναι της Ελένης Μαραθού. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24γράμματα.


ΜΙΚΡΕΣ ΛΙΑΚΑΔΕΣ full album 2017

Δημήτρης Κάσσαρης – “Μικρές Λιακάδες”
Εννέα ηλιόλουστα τραγούδια σαν παραμύθια με κοινωνικό και οικολογικό μήνυμα, με χιούμορ και φαντασία, για παιδιά και για νέους κάθε ηλικίας. Σε μουσική, στίχους και ερμηνεία του τραγουδοποιού, τραγουδιστή και συγγραφέα παιδικών βιβλίων, Δημήτρη Κάσσαρη εκτός από ένα παιδικό ποίημα του Γιάννη Ρίτσου που μελοποίησε.
Η αρχική τους σύλληψη έγινε καλοκαίρι μπροστά σε μια θάλασσα, δοκιμάζοντας τα πρώτα τραγούδια σε παρέες φίλων. Από εκεί και πέρα τα τραγούδια δουλεύονταν για χρόνια και παρουσιάσθηκαν σε μουσικές και θεατρικές σκηνές . Ώσπου στο στούντιο με την συμμετοχή σπουδαίων μουσικών και καλλιτεχνών ντύθηκαν τα καλά τους, τα πολύχρωμα ρούχα, και αποτυπώθηκαν για πάντα σε cd και καρδιές.
Δημοσιευμένο στο Youtube και σε όλες της ψηφιακές πλατφόρμες σε digital δισκογραφία
Στο δίσκο συμμετέχουν: Γεωργία Βεληβασάκη | Παιδική χορωδία “Con Anima” , Δ/νση Ιουλία Τζανετουλάκου | Μουσικό Σύνολο Εθνικού Ωδείου | Νάσια Ιακώβου , Δέσποινα Χερουβή.
Έπαιξαν οι μουσικοί Γιώργος Τσοκάνης: Πιάνο, πλήκτρα, glockenspiel (μεταλόφωνο)
Μάνος Αβαράκης: Φυσαρμόνικες | Αρετή Κοκκίνου: Μαντολίνο | Λευτέρης Κρητικός: Μπάσσο, Πνευστά, Ακουστική κιθάρα | Δημήτρης Κάσσαρης: Κιθάρα, κρουστά


Στο 47ο φεστιβάλ βιβλίου στο Ζάππειο

Το Σάββατο στο Ζάππειο θα σας γλυκάνουμε, 8 Σεπτεμβρίου, στο 47ο Φεστιβάλ Βιβλίου.Σας περιμένουμε με το βιβλίο “Παραμύθια της Ίμβρου” σε λογοτεχνική απόδοση Evi Tsitiridou, να ακούσμε μαζί το τραγούδι Ίμβρος (CD), από τον Γιώργος Νταλάρας σε μουσική Dimitris Kassaris και όχι μόνο…

Μαζί με τον πολυβραβευμένο εικονογράφο Nikolas Andrikopoulos, και εκείνους που μόχθησαν επίσης για αυτό το πανέμορφο βιβλίο, για μικρούς και μεγάλους : Konstantinos Christoforidis, Vasiliki Mavrou, Rania Boukouvala. Μαζί μας το Bookia και ο Panagiotis Sidiropoulos που καταγράφει όλα τα σημαντικά γεγονότα του Πολιτισμού.

 

Το Σάββατο στο Ζάππειο θα σας γλυκάνουμε, 8 Σεπτεμβρίου, στο 47ο Φεστιβάλ Βιβλίου.Σας περιμένουμε με το βιβλίο “Παραμύθια της Ίμβρου” σε λογοτεχνική απόδοση Evi Tsitiridou , να ακούσμε μαζί το τραγούδι Ίμβρος (CD), από τον Γιώργος Νταλάρας σε μουσική Dimitris Kassaris και όχι μόνο..Μαζί με τον πολυβραβευμένο εικονογράφο Nikolas Andrikopoulos, και εκείνους που μόχθησαν επίσης για αυτό το πανέμορφο βιβλίο, για μικρούς και μεγάλους : Konstantinos Christoforidis, Vasiliki Mavrou, Rania Boukouvala.Μαζί μας το Bookia και ο Panagiotis Sidiropoulos που καταγράφει όλα τα σημαντικά γεγονότα του Πολιτισμού.

Posted by Dimitris Kassaris on Tuesday, September 4, 2018


VIDEO ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΜΑΤΙΑΣ ME TON ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΣΣΑΡΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

“Μια αγκαλιά τραγούδια για το Περιβάλλον και τον Άνθρωπο” –

Συναυλία στο Θέατρο Ρεματιάς με τον Δημήτρη Κάσσαρη και άλλους καταξιωμένους καλλιτέχνες, που διοργάνωσε η “ΑΡΓΩ” Πολιτιστικός – Επιστημονικός Σύλλογος Χαλανδρίου με τον Σύλλογο Προστασίας Ρεματιάς Πεντέλης – Χαλανδρίου.

Η καλλιτεχνική επιμέλεια, το πρόγραμμα, η ροή της βραδιάς, καθώς και η επεξεργασία του video έγινε από τον συνθέτη, τραγουδιστή & συγγραφέα Δημήτρη Κάσσαρη.

Στη συναυλία συμμετείχαν οι καλλιτέχνες: – Φωτεινή Σαββατιανού – Μαρία Σουλτάτου – Παναγιώτης Τερζάκης – η 50μελής Παιδική Χορωδία «Con Anima» υπό τη διεύθυνση της Ιουλίας Τζαννετουλάκου στο πιάνο

Έπαιξαν οι συνθέτες: – Πιάνο, Θάνος Μπένος και Γιάννης Μυγδάνης

Mπουζούκι, Θεόδουλος Παρασκευαϊδης – Κιθάρα, Δημήτρης Αλεξόπουλος

Μια εκδήλωση για να αναδείξουμε τη δύναμη του Πολιτισμού και της Μουσικής, στην ευαισθητοποίηση, για την προστασία του Περιβάλλοντος και της Ρεματιάς, με απώτερο στόχο ένα καλύτερο Αύριο για τα Παιδιά !


OFFICIAL VIDEO ΠΑΡΑΜΥΘΟ - ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΕ ΑΦΗΓΗΣΗ, Η ΜΙΚΡΗ ΟΧΘΗ

Η μικρή Όχθη- Official Video Clip

Μουσική | Στίχοι | Τραγούδι | Αφήγηση: Δημήτρης Κάσσαρης

Παραγωγή video: Blue Wave Productions

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Καλιακάτσος

Ηχογράφηση: Στούντιο Μύθος

Μίξη, mastering: Θανάσης Γκίκας

Photo: Τάσος Βρεττός

Artwork: Λένα Τρυπιδάκη


ΠΑΛΜΟΣ | Για την καλή μουσική θα πρέπει να δημιουργηθεί το ενδιαφέρον από τα παιδικά ή εφηβικά χρόνια

Έχω κρατήσει όσα θέλω να θυμάμαι. Καλές στιγμές από εικόνες, ήχους και μυρωδιές. Τον πατέρα μου να παίζει κιθάρα, τη φωνή του να μας διαβάζει δικά του ποιήματα και πεζά όταν ερχόταν από τα ταξίδια του, το ψάρεμα στη βάρκα με ένα θείο, οι κιούρτοι, μια γιαγιά δίπλα στο τζάκι να μας λέει παραμύθια και να μας δίνει  κάστανα, τα συγκροτήματα και οι μπουάτ πιτσιρικάς στην πλάκα που πρωτοάκουσα τους τραγουδιστές του νέου κύματος και κάτι σάλεψε μέσα μου. Αυτά για να αναφέρουμε μόνο τα όμορφα γιατί σε γενικές γραμμές όλα ήταν ένα διαρκές bullying, για το ευαίσθητο παιδί που υπήρξα. Το σπίτι, το σχολείο, ο στρατός, το λάθος περιβάλλον με λάθος ανθρώπους. Τόσο που να λέω ευτυχώς μεγάλωσα.

Η σχέση μου με τους ήχους αλλά και με τις λέξεις ήταν κάτι έμφυτο που εκδηλώθηκε από πολύ νωρίς. Όπως προείπα από πολύ μικρός έβλεπα τον πατέρα μου που έπαιζε κιθάρα, αλλά και συγγενείς μου καλλίφωνοι που έπαιζαν όργανα. Αργότερα η δική μου επίμονη αναζήτησή να μάθω και να ακούσω τις μεγάλες μορφές, τραγουδιστές, μουσικούς, συνθέτες, από όλα τα είδη της μουσικής. Στο ωδείο η μελέτη διαφόρων έργων και τρόπων και βέβαια η ελληνική μουσική, οι σπουδαίοι τραγουδιστές και η μελοποιημένη ποίηση από τους μεγάλους μας συνθέτες που δημιούργησαν μια πλούσια πολιτιστική παράδοση.

Πρώτα από όλα θα πρέπει να διευκρινίσω ότι εδώ και λίγα χρόνια δεν εργάζομαι πλέον στη Εθνική Λυρική Σκηνή. Ο λόγος είναι ότι διέκοψα για να ξαναβρώ τον χρόνο να ασχοληθώ με τις δικές μου δημιουργικές ανησυχίες, το ελληνικό τραγούδι από το οποίο ξεκίνησα, τους ποιητές και την πλούσια ελληνική μας γλώσσα. Δηλαδή την Ελλάδα που μου έλλειψε στην Λυρική Σκηνή. Να ξαναβρώ αυτά που δίνουν περισσότερο νόημα στη δική μου ζωή. Από τότε λοιπόν έχω εκδώσει μία ποιητική συλλογή και οκτώ παραμύθια, έχω δισκογραφήσει τραγούδια για μικρούς και μεγάλους, και πρόσφατα κυκλοφόρησε ο δίσκος μου “Νεροσταγόνες” όπου μελοποίησα τρίστιχα του Γιάννη Ρίτσου. Πέρα από αυτά να προσθέσω ότι η Ε.Λ.Σ. ήταν ένα μεγάλο και πραγματικό σχολείο για μένα, μέσα από προσωπικότητες της τέχνης που γνώρισα και πήρα από αυτούς, δασκάλους, σκηνοθέτες, τραγουδιστές.

Έχοντας τις απαραίτητες προϋποθέσεις, ειδικό αρμονίας, δίπλωμα κλασσικού τραγουδιού με άριστα, αλλά και ήδη σκηνική εμπειρία, ύστερα από προτροπή των δασκάλων μου έδωσα επιτυχή ακρόαση και ξεκίνησα αμέσως. Και τότε λύθηκε το βιοποριστικό  μου πρόβλημα σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου.

Για τους ρόλους που ρωτάτε να σας απαντήσω. Ενώ ποτέ δεν είχα βλέψεις για καριέρα στην όπερα, ύστερα από εκείνη την ακρόαση διαδόθηκε αστραπιαία ότι έχει έρθει ένας “άπαιχτος” βαρύτονος στο θέατρο. Έτσι λοιπόν με εφόδια το μουσικό, το φωνητικό αλλά και το υποκριτικό ταλέντο, όπως έλεγαν  πρωταγωνίστησα με επιτυχία σε διάφορα έργα χωρίς να το επιδιώξω.

Οι ρόλοι που ερμήνευσα ήταν του ελαφρού ρεπερτορίου, δηλαδή αφορούσαν σε παιδικά έργα, όπως “Χένσελ & Γκρέτελ”, “Σταχτοπούτα”, κ.ά.  Μιούζικαλ όπως “Kiss me Kate”, “Μαέστρος Κομπραβούρα”, κ.ά. και Κωμικές όπερες όπως “Μυστικός Γάμος”, “Υπηρέτρια Κυρά”, κ.ά. , σε συνεργασία με σκηνοθέτες όπως η Κάρμεν Ρουγγέρη, ο Χριστόφορος Χριστοφής, ο Κωστής Παπαϊωάννου, ο Σέργιος Βαφειάδης και άλλοι.

Αείμνηστοι και οι δύο, μεγάλες μορφές και δάσκαλοι που έδωσαν τα φώτα τους σε γενιές τραγουδιστών. Δεν ξεχνάω τις ακροάσεις που με πολύ τρακ έδωσα μπροστά σε αυτά τα βουνά βαθύφωνων, όταν ζήτησα από τον καθένα να με ακούσει. Θα ήθελα όμως να αναφέρω και άλλους δασκάλους μου της Λυρικής όπως τον θαυμάσιο Τάκη Τρούσα και την Δέσποινα Κάτσαρη που μαζί με τον Γιώργο Παπά με προέτρεψαν να δώσω ακρόαση στην Ε.Λ.Σ.

Ευχαριστώ που με ρωτάτε για αυτή την σπουδαία χορογράφο και εμβληματική μορφή των Ολυμπιακών Αγώνων, την κυρία Μαρία Χορς, με την οποία για δύο χρόνια μαθήτευσα στο studio της Λυρικής σε κινησιολογία και αυτοσχεδιασμό. Δεν ξεχνάω την στοργική ματιά της, την γενναιοδωρία και το ταλέντο της. Μια πραγματική δασκάλα και άνθρωπος.

Η άποψή μου είναι ότι οι νέοι θα πρέπει να ενδιαφέρονται γενικά για την καλή μουσική και να ανοίγουν τα φτερά τους σε Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο γιατί η μουσική είναι ωκεανός για ανήσυχους ταξιδευτές, αλλά και αντίβαρο στην παρακμή του καιρού μας. Τώρα μάλιστα με την τεχνολογία μας παρέχεται απλόχερα σαν θείο δώρο, είναι μια δύναμη που μας πάει μπροστά και μας αφυπνίζει.

Όχι μόνο για το Λυρικό Θέατρο αλλά για την καλή μουσική γενικότερα, θα πρέπει να δημιουργηθεί το ενδιαφέρον από τα παιδικά ή εφηβικά χρόνια όπου σε αυτό συμβάλλουν οι γονείς, με το να πηγαίνουν τα παιδιά σε καλές παραστάσεις, με την εκμάθηση ενός οργάνου, όπως το ίδιο σημαντική είναι η ακρόαση δίσκων στο σπίτι ώστε να γίνονται καλοί ακροατές. Όχι όμως από το κινητό και το youtube, γιατί έχει σημασία η ποιότητα του ήχου ώστε να καλλιεργείται η αισθητική, με την δυναμική των οργάνων, των φωνών, κλπ. Θα μου πείτε λεπτομέρειες στην εποχή της ξέφρενης ταχύτητας αλλά μιλάω αν θέλετε για τα δικά μου βιώματα.

Είναι πάρα πολλές οι σημαντικές στιγμές και οι συνεργασίες. Έχω αναφέρει ήδη πρόσωπα από την Λυρική Σκηνή. Σημαντικές ήταν επίσης οι συνεργασίες μου ως τραγουδιστής του ελληνικού τραγουδιού με συνθέτες όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Χρ.Λεοντής, ο Γ.Χατζηνάσιος, κ.ά Είχα τη τιμή επίσης να τραγουδήσω δίπλα σε σπουδαίες φωνές όπως η Μαρία Δημητριάδη, η Νένα Βενετσάνου,  η Δήμητρα Γαλάνη, κ.ά. Η πρόσφατη μεγάλη συνεργασία μου ως συνθέτης ήταν με τον Γιώργο Νταλάρα που ενορχήστρωσε και τραγούδησε το τραγούδι μου “Ίμβρος”. Η εξαίσια Ρίτα Αντωνοπούλου και ο Πάνος Μπούσαλης επίσης που τραγούδησαν στον δίσκο μου “Νεροσταγόνες”. Οι συνεργασίες με μουσικούς όπως ο εξαιρετικός πιανίστας Δαυίδ Ναχμίας και ο κλασσικός κιθαρίστας Μανόλης Ανδρουλιδάκης, κ.ά.

Δεν το ξέρω αυτό. Η αγάπη μου για τα παιδιά, για τα ζώα? η έννοια μου για εκείνους που βασανίζονται? Η θλίψη μου για τις ξεριζωμένες οικογένειες που δεν τους θέλει ο πλανήτης? Ο θυμός για τους αδιάφορους, τους ασυνείδητους, τους ατομιστές, που δεν σέβονται κανέναν και τίποτα γύρω τους? Κάθε μέρα εξασκούμαι στο να αντέχω το παράλογο, την υποκρισία και την αλαζονεία, μετρώντας ανάσες υπομονής.

Η συγγραφή γενικά είναι απόρροια διαβάσματος. Η αγάπη μου για τα παιδιά γέννησε παραμύθια μέσα από τη φαντασία που ανακάλυψα σε μεγάλη ηλικία. Έτσι κι αλλιώς από μικρός γράφω στίχους και ποιήματα για μεγάλους. Κάτι φαίνεται μέσα μου λοξοδρόμησε προς το φαντασιακό έχοντας πάντα την επίγνωση να μην παλιμπεδήζω αλλά να λέω κάτι καλό και χρήσιμο στα παιδιά.

Ο μικρός Δημήτρης είναι πάντα μαζί μου τον κρατώ από το χέρι και του μιλάω σαν σε μεγάλο, άλλοτε του τραγουδάω και αν πω ή κάνω κανένα φάλτσο με κρίνει αμίληκτα και με φέρνει στα ίσα μου. Με ισορροπεί.

“Οι χοντρές κυρίες” βραβεύθηκαν από τον Κύκλο ελλ. παιδικού βιβλίου, για το δυστυχώς πάντα επίκαιρο θέμα των σκουπιδιών και της ανακύκλωσης. Το βιβλίο έκανε τον κύκλο του, με παρουσιάσεις σε σχολεία, όπου το έχουν παίξει από ότι ξέρω και θεατρικά και με έκπληξη έμαθα μέχρι και σε ένα σχολείο στην Κάσο. Το χρησιμοποιούν επίσης ως παράδειγμα σε εκπαιδευτικά σεμινάρια για το περιβάλλον. Από εκεί και πέρα όμως το βιβλίο δεν υποστηρίχθηκε όσο θα έπρεπε. Αντίθετα από το πρόσφατα εικονογραφημένο παιδικό μου “Το χειμωνόσπιτο”, από τις εκδόσεις Καλέντη, το οποίο περιέχει και ένθετο cd με αφήγηση και τραγούδια, και συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία του σε σχολεία και βιβλιοθήκες, μαζί με την αγάπη των παιδιών και την συγκίνηση των μεγάλων.

Θα σας απαντήσω με τα λόγια αναγνωρισμένων ποιητών που διάβασαν το βιβλίο μου και με τίμησαν με την κουβέντα τους :

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ Ποιητής, Κριτικός, Μεταφραστής Λογοτεχνίας : Ο κόσμος χρειάζεται επειγόντως ανακαίνιση. Μάρτυρες συν τοις άλλοις και οι ημέτεροι στίχοι. Εύγε!

ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ Ποιητής, Κριτικός : Το ποιητικό βιβλίο “ΑΛΛΙΩΣ”, πατάει γερά στο έδαφος γιατί’ ναι πολλαπλά υποψιασμένο και γιατί το προσόν του προέρχεται από τη “λοξή” γλώσσα και τη λοξή ματιά-στοιχείο εποικοδομητικό κυρίως στους καιρούς που περιβάλλουν με ζόφους τη ζωή όλων. Πιστεύω στη συνέχειά σας.

ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Ποιητής, Πεζογράφος, Δοκιμιογράφος : Συγχαρητήρια για το “ΑΛΛΙΩΣ”, όπου χειρίζεστε με άνεση και ποικίλη θεματολογία τον ομοιοκατάληκτο στίχο, εναλλάσσοντάς τον με τον ελεύθερο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΩΤΗΣ Ποιητής, Κριτικός : Διάβασα και χάρηκα τον ρυθμό, την ειρωνεία και την μελωδική λειτουργία των λέξεων σε ποιήματα λιτά αλλά καίρια στον στόχο τους δίχως περιττά φτιασίδια.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ Ποιητής : O Δημήτρης Κάσσαρης  μίλησε “Αλλιώς” για “το μηδέν της ύπαρξης”, ευχές για καλή συνέχεια.

Ήδη το μικρό απόσπασμα από το ποίημα μου που αναφέρατε δίνει μια υπαρξιακή απάντηση, αλλά θα σας απαντήσω με ένα άλλο ποίημα μου:

“Ψυχή” 

Κάτι ανασαίνει, αιωρείται στον αέρα

Ανάμεσα από σκόνη, σωματίδια και ρύπους

Κάτι βαθύ γι’ αυτούς που υψώνουνε κεραία

Στο άφαντο και πιάνουνε μηνύματα και χτύπους

 

Κάποιου άλλου κόσμου φωτεινού, ευρύ, σαν σάλα

Ασύνορου και άπειρου, διαθλασμένου τόπου

Απ’ της ψυχής τα υψηλά και τα μεγάλα

Του πνεύματος τα’ ανέσπερα τοπία του ανθρώπου

Ο Τίτος Πατρίκιος, και όλοι οι μεγάλοι ποιητές μας, ο Αργύρης Χιόνης, ο Ισίδωρος Ζουργός, ο Κώστας Αρκουδέας, ο Τριβιζάς με την “Τελευταία μαύρη γάτα” κ.ά. Οι κλασσικοί λογοτέχνες στους οποίους επιστρέφω πάντα, ο Ντίκενς με τον “Ντέιβιντ Κόπερφιλντ”,  ο Ουγκό με τους “Αθλίους” , ο Ίταλο Καλβίνο κ.ά.  Ο αμερικανός Ρόμπερτ Φίσερ, με τo  “Ιππότης με την σκουριασμένη πανοπλία”, ο Τζιάνι Ροντάρι με το εξτριμ χιούμορ του, και πολλοί άλλοι, έλληνες και ξένοι.

Σας ευχαριστώ αλλά υπερβολές, δεν θάθελα ποτέ να πουν και για μένα αυτό που λένε για διάφορους καλλιτέχνες στις μέρες μας… “υπερεκτιμημένος χωρίς λόγο και έργο”.  Όμως καλύτερο άνθρωπο με έκανε η τέχνη μου, άρα και εν μέρει ευτυχισμένο, γιατί για να πω ολοκληρωτικά ευτυχισμένο θα έπρεπε να υπάρχει λιγότερος πόνος και δυστυχία γύρω μου.

Ο ξεπεσμός του ανθρώπινου είδους. Τα άγρια ένστικτα, η βία που βγάζει επάνω στο περιβάλλον, στους αδύναμους, στα ζώα και τα παιδιά. Οι ασταμάτητοι πόλεμοι για το χρήμα και την εξουσία. Το μαύρο φίδι που αναπτύσσεται παγκόσμια. Αλλά κι εμείς ως έθνος, που από ιδρύσεως κράτους παραμένουμε διχασμένοι με τον εμφύλιο στο αίμα μας.

Η Ελληνική μουσική έχουμε την τύχη να βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης πράγμα που έχει αποτυπωθεί  σε τρόπους, σε ηχοχρώματα και φωνές. Ως γνωστόν έχουμε μεγάλη παράδοση στο καλό ελληνικό τραγούδι που δημιούργησαν οι σημαντικοί μας συνθέτες και ταυτίζεται με τους ποιητές, και τους σπουδαίους στιχουργούς αλλά και τις αυθεντικές φωνές. Επάνω σε αυτούς πάτησαν οι γενιές νέων δημιουργών με τις δικές τους μουσικές. Και σήμερα έχουμε πολύ καλούς καλλιτέχνες που στην πλειοψηφία αγωνίζονται να ακουστούν αλλά μάταια γιατί δεν υπάρχει δισκογραφία και στήριξη. Τα καταφέρνουν όσοι μπορούν και διαθέτουν χρηματικά ποσά αλλά και πάλι προσωρινά. Πιστεύω ότι οι δύσκολοι καιροί που ζούμε θα γεννήσουν μουσικά αριστουργήματα από αυθεντικά πνευματικούς καλλιτέχνες.

Νέα τραγούδια μου και συνεργασίες, έκδοση εικονογραφημένου παιδικού βιβλίου, παρουσιάσεις και συναυλίες σε μουσικές σκηνές τις οποίες θα ανακοινώσω σύντομα. Ευχαριστώ για αυτή μας την συνομιλία και πάνω απ’ όλα νάμαστε καλά.


e-articles | Έμπνευση χωρίς δουλειά δεν υπάρχει. Η δουλειά δημιουργεί την έμπνευση

Κατάγεται από τη Μυτιλήνη. Τραγουδοποιός, ερμηνευτής και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Πολύπλευρος δημιουργός, συνδυάζει στα έργα του το μουσικό με το συγγραφικό του ταλέντο. Έχει συνεργαστεί με τον Γιώργο Νταλάρα, τη Ρίτα Αντωνοπούλου, τον Τάση Χριστογιαννόπουλο, τη Δήμητρα Γαλάνη, τη Νένα Βενετσάνου, τον Χρήστο Λεοντή, τον Γιάννη Σπανό, τον Μάριο Τόκα, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Δαυίδ Ναχμία, τον Μανώλη Ανδρουλιδάκη και την Αρετή Κοκκίνου. Σήμερα, φιλοξενώ στο your e-articles τον Δημήτρη Κάσσαρη.

Το τραγούδι ήρθε και με βρήκε σε παιδική ηλικία καθώς έβλεπα τον πατέρα μου να παίζει κιθάρα και παράλληλα τον Έλβις στο πώς σαγήνευε τα κορίτσια και ήθελα κι εγώ να κάνω το ίδιο. Αργότερα στην εφηβεία ψαχνόμουν με όλα τα είδη και τις μεγάλες μορφές, τους μουσικούς, τους συνθέτες, τους τραγουδιστές, ύστερα στο ωδείο με την τριβή και τη μελέτη έργων. Τι να σου πω, είναι μεγάλη ιστορία οι επιρροές, οι δάσκαλοι και οι φωτισμένοι άνθρωποι που συναντά κανείς στη ζωή του και τον διαμορφώνουν ως άνθρωπο και δημιουργό.

Η αόρατη δύναμη αυτής της τέχνης που, αν αφεθείς να σε αγγίξει με την αλήθεια της, μπορείς να γίνεις και καλύτερος άνθρωπος.

Φυσικά. Όσο μεγαλώνουμε ωριμάζει ο τρόπος, η αντίληψη και η δεκτικότητα απέναντι στα πράγματα, στους ανθρώπους και απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μας. Κατά συνέπεια, αναπροσδιορίζεται και η σχέση μας απέναντι στην μουσική, στην τέχνη γενικά.

Όχι, είμαι ο ίδιος άνθρωπος με απαιτήσεις αισθητικής απόλαυσης για την έκφραση της αλήθειας και της αναζήτησης ενός βαθύτερου νοήματος, ενός μουσικού ή θεατρικού έργου ή ενός τραγουδιού. Είμαι ο ίδιος ως κοινό και ως δημιουργός. Και πλέον δεν χάνω τον χρόνο μου με ό,τι είναι δίχως λόγο ύπαρξης.

Σπούδασα θεωρητικά της μουσικής, ειδικό αρμονίας, αντίστιξη, κλασσικό τραγούδι και έχω πάρει μαθήματα πιάνου και κιθάρας με την οποία συνεχίζουμε και μελετάμε, γράφουμε και τραγουδάμε.

Δύση κι ανατολή, μουσική από κινηματογράφο, τζαζ, ροκ, κλασική & προκλασική. Τώρα πλέον περισσότερο μουσική και τραγούδια από την νέα ελληνική παραγωγή.

Είναι τόσοι πολλοί Έλληνες και ξένοι και διαφορετικοί μεταξύ τους που δε μπορείς να πεις μόνο αυτόν ή εκείνον. Ενδεικτικά θα αναφέρω: Ένιο Μορικόνε, Nίνο Ρότα, Τζον Ουίλιαμς, Έρικ Κλάπτον, κ.ά. Από Έλληνες: Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Κραουνάκης, Λεοντής, Κατσιμίχα, Καζαντζής και νεότεροι μέχρι το σήμερα.

Δεν είναι μόνο ένα, ενδεικτικά θα αναφέρω: «Δρόμοι στο φως» των Π. Στεργίου – Μ. Παπαδάκη, «Ο παλιός μου εαυτός» των Γ. Σταυριανού – Μ. Τσίτα, «Γερνάς και σκοτεινιάζει» Τ. Λειβαδίτη – Μ. Λοΐζου, «Κορίτσια της συγνώμης» Κατσιμίχα κ.ά.

Ακούω νέες δουλειές φίλων που μου στέλνουν, αλλά περισσότερο ακούω στο ραδιόφωνο συγκεκριμένες εκπομπές.

Έμπνευση χωρίς δουλειά δεν υπάρχει. Η δουλειά δημιουργεί την έμπνευση. Αλλά και κάτι που το παίδευες καιρό και δεν έβρισκες τη λύση, ξαφνικά εκεί που περπατάς και δίχως να το περιμένεις σού ανοίγεται από μια λεπτομέρεια, γιατί έχει ωριμάσει μέσα σου.

Πιστεύω στο έμφυτο χάρισμα μιας δεξιότητας, αλλά ταλέντο επίσης είναι και η αφοσίωση και οι ατέλειωτες ώρες μελέτης.

Με την καρδιά, αλλά και με μια ανησυχία αν μοιάζει με κάποιο άλλο όπως τόσες κακές απομιμήσεις δίχως καμία πρωτοτυπία που ακούμε συνεχώς ως προς τη μουσική και τον στίχο. Ώστε να μην χρειαστεί και να παραπέμψουμε στο γνωστό τραγούδι του Κηλαϊδόνη. Όταν γράφω ένα τραγούδι, μια μελωδία που θεωρώ ότι έχει κάτι, την επεξεργάζομαι πολύ και ύστερα την ξεχνάω. Ύστερα από μέρες είναι η στιγμή της αλήθειας.

Ωραία ερώτηση, αλλά αν ο κάθε συνθέτης ήξερε την απάντηση, θα υπήρχαν μόνο σπουδαία τραγούδια. Ωστόσο, για να απαντήσω, ένα σπουδαίο τραγούδι συνήθως διαθέτει οικουμενικότητα, μιλάει αμέσως στην καρδιά του ακροατή όπου βρίσκει σε αυτό τον εαυτό του. Έχει σημασία βέβαια και η κάθε εποχή με τις ανάλογες συνθήκες. Από την σημερινή δύσκολη κατάσταση που βρισκόμαστε ως χώρα πιστεύω ότι θα ξεπηδήσει ένα νέο κύμα δημιουργών και έργων.

Γενικά θα απαντήσω, αυτή που βασίζεται στη φιλία, στον αλληλοσεβασμό και στην αλληλοϋποστήριξη.

Πάντα μια ωραία και πρωτότυπη ιδέα αποτελεί πρόκληση για έναν δημιουργό με ανησυχίες, με επιρροές και ερεθίσματα.

Πότε το βάρος πέφτει στη συγγραφή και πότε στη μουσική. Νομίζω όμως περισσότερο στη μουσική μιας και την κουβαλάω από παιδί, ενώ ο συγγραφέας δημιουργήθηκε σε μεγαλύτερη ηλικία, σε μια δύσκολη περίοδο και από μια βαθύτερη ψυχική ανάγκη.

Σεβασμός και αγάπη για κάθε λέξη που άγγιζα για να την ντύσω μουσικά.

Λίγο πολύ είναι γνωστό. Η ανυπαρξία δισκογραφικών εταιρειών και η ελευθερία που έχουν οι δημιουργοί από τη μια να στήνουν όπως θέλουν το όποιο έργο τους και από την άλλη, δίχως καμία υποστήριξη, να πρέπει να πληρώνουν τα πάντα για να κυκλοφορήσει και να παρουσιαστεί αξιοπρεπώς. Αδιέξοδο.

Τραγική στιγμή της χώρας μας να έχουμε έναν τέτοιο γείτονα που μόνο κακό προξενεί γύρω του και δεν υπάρχει αντίπαλο δέος να τον σταματήσει λόγω οικονομικών συμφερόντων με αποτέλεσμα να είμαστε για άλλη μια φορά εμείς το εξιλαστήριο θύμα της «Ενωμένης Ευρώπης». Εκείνη η άγρια και χυδαία επίθεση μιας γυναίκας απέναντι στους πρόσφυγες και ενός άντρα που πυροβόλησε δεν είναι η γενική αντίδραση των Μυτιληνιών αδερφών μου οι οποίοι, παρόλο που βρίσκονται σε αδιέξοδο, έχουν δείξει το ανθρωπιστικό τους πνεύμα. Πρόκειται για ήρωες και η πολιτεία θα πρέπει να κάνει κάτι στο θέμα αυτό για το νησί.

Έχω μια προσωπική σχέση με αυτή την ανώτερη άγνωστη δύναμη. Η ευγνωμοσύνη που νιώθω όταν περπατάω και κοιτάω ψηλά και για ό,τι καλό επέλεξα και ευτύχησα να περιβάλλει τη ζωή μου, αλλά και ο θυμός για όλα τα δεινά και τους δυνάστες του κόσμου, το κακό που πάντα είναι επάνω, την έλλειψη δικαιοσύνης, το αίμα, τους πολέμους, τους πρόσφυγες, αλλά και για την αθλιότητα του ανθρώπινου είδους που για άλλη μια φορά επέλεξε να έχει επάνω ηγέτες όπως οι Τραμπ, Τζόνσον, Όρμπαν, Ερντογάν κ.ά.

Θα σου απαντήσω με μια μαντινάδα που άκουσα από έναν γέροντα εκατό χρονών:

«Ο έρωτας κι ο θάνατος ίδια σπαθιά βαστούν,

Του θάνατου τη γλύτωσα τον έρωτα φοβούμαι».

Στιγμές, μικρές και μεγάλες.

Θα απαντήσω αυτή τη φορά με ένα δικό μου ποίημα μέσα από την ποιητική μου συλλογή «Αλλιώς» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης:

«Προσωπογραφία»

Κάτι βαθύ κι ασίγαστο εντός του αναμοχλεύει

Το πως του κόσμου το βαρύ της ύπαρξης το τέλος

Της μουσικής το ερέθισμα, της ποίησης τα ερέβη

Μα και της σάρκας την τροφή, το ηδονικό το βέλος.

Άδει και γράφει έκθετος στα βλέμματα , στα φώτα

Πανευτυχής φωτίζεται λουσμένος θείο σκοτάδι

Γράφει και άδει ένθετος σε πνεύματα και ώτα

Του βίου του τ΄απόσταγμα, του κόσμου το υφάδι.

Η οικογένειά μου, η γυναίκα μου, οι εδώ και πολλά χρόνια φίλοι μου, προστατεύοντάς το από τοξικούς ανθρώπους και άρρωστα μυαλά.

Ο ξεπεσμός και η κτηνωδία του ανθρώπινου είδους, το πού θα φτάσει ακόμα…

Να είναι αληθινός. Επίσης, να κάνει ό,τι μπορεί για την αυτοβελτίωσή του, ό,τι περνάει από το χέρι του για αυτούς που αγαπάει, συνεπώς και για όλους τους ανθρώπους, τα παιδιά, τα ζώα και το περιβάλλον. Τότε και το οποιοδήποτε έργο του θα βγάζει αυτή την αγάπη και την αλήθεια, στοιχεία απαραίτητα για την καλλιτεχνική του καταξίωση στη συνείδηση του κόσμου.

Έναν καλύτερο κόσμο δίχως βία και πολέμους κι ας ξέρουμε ότι είναι ουτοπία.

Τα νέα τραγούδια για τον προσωπικό μου δίσκο σε μουσική και στίχους δικούς μου και κάποιων νέων αξιόλογων ποιητών. Επίσης, μια άλλη δουλειά με μεγάλους Έλληνες ποιητές που έχω μελοποιήσει.

Σοκ και Δέος… Για να κλείσουμε με χαμόγελο…

Δημήτρη, σε ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία μας.

Δ.Κ.: Ευχαριστώ το your e-articles και εσένα, Χρήστο, για την συνομιλία μας. Καλή Άνοιξη!


"Η τέχνη ανήκει σε όλους"- Έννεπε Μούσα

Σήμερα υποδέχομαι στο ΕΝΝΕΠΕ ΜΟΥΣΑ έναν πολυτάλαντο καλλιτέχνη.Πρόκειται για έναν σπουδαίο ερμηνευτή,στιχουργό,συνθέτη,ποιητή,συγγραφέα παιδικών βιβλίων! Είναι ο Δημήτρης Κάσσαρης και τον ευχαριστώ θερμά για τη συνομιλία μας!

Πρώτα απ’ όλα ευχαριστώ Αγγελική μου γι’ αυτή τη συνέντευξη. Το τραγούδι ήρθε και με βρήκε σε παιδική ηλικία καθώς έβλεπα τον πατέρα μου να παίζει κιθάρα και παράλληλα τον Έλβις στο πώς σαγήνευε τα κορίτσια και ήθελα κι εγώ να κάνω το ίδιο. Αργότερα στην εφηβεία ψαχνόμουν με όλα τα είδη και τις μεγάλες μορφές, τους μουσικούς, τους συνθέτες, τους τραγουδιστές, ύστερα στο ωδείο με την τριβή και τη μελέτη έργων. Τι να σου πω, είναι μεγάλη ιστορία οι επιρροές, οι δάσκαλοι και οι φωτισμένοι άνθρωποι που συναντά κανείς στη ζωή του και τον διαμορφώνουν ως άνθρωπο και δημιουργό.

Οι γνωστοί λόγοι της νεοφιλελεύθερης αγοράς και της life-style νοοτροπίας που έχουν σαν προτεραιότητα την οικονομία, τις πωλήσεις, το ποδόσφαιρο και γενικά την θεοποίηση του τίποτα και δίνουν ελάχιστο χρόνο στην ουσία της ζωής, στην τέχνη, στο περιβάλλον, στη νέα γενιά, στα παιδιά, στις μητέρες, στην παιδεία.

Η τέχνη ανήκει σε όλους. Βέβαια σήμερα στην Ελλάδα περισσότερο προβάλλεται το εύπεπτο και το ευτελές από τα ΜΜΕ και δυστυχώς παρασύρουν μια μεγάλη μερίδα του κόσμου και κυρίως τα νέα παιδιά. Υπάρχουν πάντως κάποιες νησίδες εκπομπές λόγου και μουσικής για όποιον ψάχνει και ενδιαφέρεται.

Δεν είναι πολύ μεγάλο μπροστά στα έργα άλλων σπουδαίων δημιουργών, ωστόσο η επικοινωνία μου με τα παιδιά γίνεται εύκολη με την απέραντη αγάπη μου γι’ αυτά, αλλά και δύσκολη με την ευθύνη να τους κινήσεις το ενδιαφέρον, γιατί… πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα… και όλο αυτό με κρατάει πάντα νέο και δημιουργικό.

Εκείνο που ξέρω είναι ότι εκτός των άλλων μελέτησα και σπούδασα κυρίως το όργανό μου, τη φωνή μου, πήρα δίπλωμα κλασικού τραγουδιού με άριστα παμψηφεί και είμαι ευτυχής που πορεύομαι επαγγελματικά μέσα από αυτό και κυρίως το ελληνικό τραγούδι που αγαπάω. Από την άλλη θαυμάζω πολλές φωνές σημερινών και παλαιών τραγουδιστών και η ενασχόλησή μου με την σύνθεση διαφορετικών ειδών μουσικής και μελοποίησης, με οδηγεί και στους ανάλογους ερμηνευτές, αρκεί να τα υποστηρίζουν κιόλας.

Πιστεύω στην αγαστή συνεργασία, στην αλληλοϋποστήριξη και στην συναδελφική αλληλεγγύη. Με αυτές τις αρχές πορεύομαι πάντα γι’ αυτό και όλα αυτά τα χρόνια εισπράττω την αγάπη του κόσμου των φίλων και των συνεργατών. Αν παλαιότερα έγιναν και κάποια επιπόλαια λάθη με έκαναν σοφότερο και πιο προσεκτικό στις επιλογές μου.

Εκτός από το τραγούδι και την συγγραφή, η ενασχόλησή μου με τους μεγάλους μας ποιητές με οδήγησε και στην μελοποίηση των ποιημάτων του Ρίτσου. Οι «Νεροσταγόνες», όπου μελοποίησα τρίστιχα του Γιάννη Ρίτσου, είναι μια διαφορετική ματιά μουσικά και αισθητικά, ακολουθώντας το ανάερο πνεύμα του ποιητή στους συγκεκριμένους στίχους. Περιλαμβάνουν εννέα τραγούδια κι ένα ορχηστρικό και τραγουδούν η Ρίτα Αντωνοπούλου, ο Πάνος Μπούσαλης κι εγώ. Είναι σε ενορχήστρωση Μανώλη Ανδρουλιδάκη και έπαιξαν σπουδαίοι μουσικοί. Κυκλοφορούν από την δισκογραφική Protasis music, σε cd στα δισκοπωλεία Music Corner, Ιανός, Realroad. Επίσης, στο διαδίκτυο και στο YouTube.

Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης κυκλοφόρησε πριν λίγα χρόνια η ποιητική μου συλλογή «Αλλιώς», ποιήματα που έγραψα σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Τώρα, η μουσική επεξεργασία επάνω σε έναν ομοιοκατάληκτο στίχο και η μελοποίηση ενός ελεύθερου ποιήματος είναι τελείως διαφορετικά πράγματα. Το μόνο κοινό στοιχείο για το οποίο πασχίζεις και στα δύο είναι η μουσικότητα και η αισθητική.

Ξεκινάω ένα πρόγραμμα μουσικών παραστάσεων σε μουσικές σκηνές όπου θα παρουσιάζω τις Νεροσταγόνες και άλλα γνωστά, παλιά και νέα, αγαπημένα τραγούδια. Παράλληλα ένα νέο μου παραμύθι είναι έτοιμο προς έκδοση, με πολύ όμορφη εικονογράφηση και με ένθετο cd τριών τραγουδιών σε μουσική και στίχους δικούς μου. Έρχονται και νέα τραγούδια μου. Να ‘μαστε καλά, τίποτα άλλο.

Δημήτρη σ’ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρουσία σου στο ΕΝΝΕΠΕ ΜΟΥΣΑ! Ούριος άνεμος να «ταξιδεύει» τα όνειρά σου!